Biały Dunajec Bukowina Tatrzańska Białka Tatrzańska Poronin Zakopane

10 najciekawszych miejsc

Dolina pięciu stawów polskich

Pięciu Stawów Polskich Dolina, dolina w Tatrach Wysokich, stanowiąca górną część Doliny Roztoki, wchodzącej w obręb Doliny Białki. Podchodzi pod Kozi Wierch, Zamarłą Turnię, Mały Kozi Wierch, Zawrat, Świnicę, Walentkowy Wierch, Liptowskie Mury, Miedziane i Opalony Wierch. Dolina Pięciu Stawów Polskich stanowi wysoko położony (w całości powyżej górnej granicy lasu) wielki cyrk lodowcowy z kilkoma odnogami bocznymi. Znajduje się tu szereg jezior, w tym sześć (wbrew nazwie) większych: Wielki, Czarny, Przedni, Zadni, Mały i Wole Oko, noszących ogólną nazwę Pięciu Stawów Polskich. Dolina Pięciu Stawów Polskich jest często odwiedzana przez turystów i taterników, znakowane szlaki wiodą stąd na: Zawrat, Kozią Przełęcz, Kozi Wierch, Krzyżne, Szpiglasową Przełęcz, do Morskiego Oka przez Opalone oraz w dół do Doliny Roztoki. Znajduje się tutaj najwyżej położone w Polsce schronisko górskie (nad Przednim Stawem, na wysokości 1671 m n.p.m.).

Wielki Staw Polski drugie co do wielkości (34,14 ha) jezioro w Tatrach (według innych źródeł pierwszy), w Dolinie Pięciu Stawów Polskich, pomiędzy masywami Miedzianego i Koziego Wierchu. Wielki Staw Polski jest najgłębszym (79,3 m) i najbardziej pojemnym (12 967 tys. m3) jeziorem tatrzańskim. Leży w przegłębieniu dna cyrku lodowcowego Doliny Pięciu Stawów Polskich, powstałym w miejscu zbiegania się kilku lodowców. Z jeziora wypływa potok Roztoka. Równolegle do północnego brzegu stawu biegnie znakowany szlak na Zawrat.

Czarny Staw w Dolinie Pięciu Stawów Polskich, jezioro w Tatrach Wysokich, w górnej części Doliny Pięciu Stawów Polskich, pod ścianami grani Liptowskich Murów. Powierzchnia 13 ha, długość 618 m, szerokość 296 m, głębokość do 50 m. Leży na wysokości 1722 m n.p.m. w cyrku lodowcowym, zamkniętym skalnym progiem. Kształt owalny, brzegi strome.

Przedni Staw Polski, jezioro w Tatrach Wysokich, stanowiące najdalej wysunięte na północny wschód jezioro w Dolinie Pięciu Stawów Polskich, u stóp Opalonego Wierchu. Powierzchnia 7,72 ha, głębokość 34,6 m. Wysokość 1668 m n.p.m. Przedni Staw Polski jest typową misą polodowcową o kolistym kształcie, zamkniętą od strony progu Doliny Roztoki ryglem skalnym z mutonowymi wzniesieniami Wyżniej i Niżniej Kopy. Jezioro jest odwadniane ku zachodowi, przez sąsiedni Mały Staw Polski, do Wielkiego Stawu Polskiego. Na północno-zachodnim brzegu znajduje się, wybudowane w 1954, duże schronisko turystyczne im. L. Zejsznera.

Zadni Staw Polski, staw w polskich Tatrach Wysokich, położony w Dolinie Pod Kołem (górna część Doliny Pięciu Stawów Polskich). W jego otoczeniu wznoszą się: Walentkowy Wierch, Świnica, Mały Kozi Wierch i Kołowa Czuba. Jeden z wyżej położonych stawów tatrzańskich (1890 m n.p.m.), o powierzchni 6,46 ha, głębokości 31,6 m. Zadni Staw Polski jest typowym jeziorem karowym, zamkniętym ryglem skalnym i otoczonym złomami morenowymi i usypiskami. Przez większą część roku jego taflę pokrywa lód, topniejący dopiero w czerwcu lub lipcu. Z Zadniego Stawu Polskiego wypływa potok, wpadający do położonego niżej Wolego Oka.

Mały Staw Polski jezioro w polskich Tatrach Wysokich, położone na wysokości 1668 m n.p.m., w Dolinie Pięciu Stawów Polskich, pomiędzy Wielkim Stawem i Przednim Stawem. Powierzchnia 0,18 ha, głębokość 2,1 m. Mały Staw Polski powstał w przegłębieniu skalnego dna cyrku lodowcowego. Po północnej stronie znajduje się niewielki drewniany budynek Tatrzańskiego Parku Narodowego. Nad brzegiem Małego Stawu Polskiego znajduje się węzeł szlaków turystycznych, do trasy biegnącej znad Przedniego Stawu w kierunku Zawratu dochodzi szlak z Doliny Roztoki.

źródło: www.mojetatry.pl

Morskie Oko, największe i najbardziej znane (a według wielu miłośników Tatr także najpiękniejsze) jezioro w Tatrach, położone w Dolinie Rybiego Potoku, u stóp Mięguszowieckich Szczytów na wysokości 1395 m n.p.m. Współrzędne geograficzne: 49°13' N, 20°04' E.

Jest to jezioro pochodzenia polodowcowego o powierzchni 34,93 ha, długości ok. 862 m, szerokości ok. 566 m, a w najgłębszym miejscu osiąga 50,8 m. Dno zasłane przy brzegach głazami, ku środkowi żwirem. Okoliczne szczyty wznoszą się na ponad 1000 metrów nad powierzchnię jeziora, wśród nich wierzchołek Rysów (2499 m n.p.m.) - najwyższy szczyt polskiej części Tatr. Obok Mięguszowieckie Szczyty z Mięguszowieckim Wielkim (2438 m n.p.m.), dalej nieco w prawo charakterystyczny, strzelisty Mnich (m n.p.m.). Wokół jeziora rosną okazałe limby. Wcześniej nazywano je Rybim Jeziorem, ze względu na naturalne zarybienie, co jest rzadko spotykane w tatrzańskich jeziorach (nazywanych stawami). W przejrzystej toni można łatwo zauważyć żyjące w jeziorze pstrągi tzw. głodowe. Nazwa Morskie Oko jest związana ze starą legendą, mówiącą o podziemnym połączeniu jeziora z morzem.

Na morenie zamykającej jezioro od północy stoi schronisko PTTK. Położone na wysokości 1405 m n.p.m. należy do najstarszych i najpiękniejszych schronisk tatrzańskich. Nazwane zostało imieniem Stanisława Staszica, który w roku 1805 badał jezioro. Obok, przy końcu drogi, po lewej stronie znajduje się Stare Schronisko, które pierwotnie było wozownią (1890). Obydwa budynki zostały uznane za zabytkowe. Punkt wyjściowy do wycieczek na Rysy i Szpiglasową Przełęcz.

Najstarsze wzmianki o Morskim Oku pochodzą z 1575 r. W 1637 król Władysław IV nadał prawo użytkowania pastwisk przy Morskim Oku Władysławowi Nowobilskiemu. Własnością prywatną Morskie Oko stało się w 1824, gdy dobra zakopiańskie wraz z Doliną Rybiego Potoku zakupił od władz austriackich Emanuel Homolacs. Od 1933 jest własnością państwa polskiego. Pomiędzy Galicją a Węgrami, pod koniec XIX wieku toczył się spór graniczny o prawa własności do jeziora i przylegajacego obszaru (tzw. spór o Morskie Oko). Sąd polubowny w Grazu, w 1902 r. dzięki Oswaldowi Balzerowi rozstrzygnął go na korzyść Polaków. Wygrana została uczczona przez Ludwika Solskiego słowami śpiewanymi na melodię Mazurka Dąbrowkiego:

Jeszcze Polska nie zginęła

Wiwat! Wiwat Plemię lasze

Słuszna sprawa górę wzięła

Morskie Oko nasze

Dla turystyki Morskie Oko zostało "odkryte" przez doktora Tytusa Chałubińskiego już w XIX wieku. Pierwsze schronisko, które zostało zbudowane w 1836, spłonęło w 1865. Kolejne, z 1874 też spłonęło w 1898. W 1902 r. zostaje ukończona droga z Zakopanego - patrz Droga Oswalda Balzera.

Urok Morskiego Oka inspirował twórczość wielu artystów, zarówno malarzy (Walery Eljasz-Radzikowski, Leon Wyczółkowski, Stanisław Gałek), jak i poetów (Wincenty Pol, Adam Asnyk, Kazimierz Przerwa-Tetmajer, Franciszek Nowicki, Jan Kasprowicz) czy muzyków (Zygmunt Noskowski

Dolina Chochołowska

Największa polska dolina tatrzańska leży na zachodnim krańcu pasma i cieszy się nieco mniejszą popularnością niż sąsiadująca z nią Dolina Kościeliska, choć nie jest mniej interesująca, tylko całkiem inna. W pierwszej chwili przytłacza swoimi rozmiarami, wydaje się bardzo ponura, co wcale nie umniejsza jej piękna.

Tutaj, podobnie jak w sąsiedniej Dolinie Lejowej, można jeszcze spotkać pasące się stada owiec oraz szeregi szałasów, jakby żywcem wyjęte ze starych fotografii. W Dolinie Chochołowskiej została również nakręcona słynna scena kuligu w ekranizacji Potopu, przeprowadzano tu zawody ratowników tatrzańskich oraz szkolenia komandosów.

Północną część doliny budują dolomity i wapienie dolomitowe, które widać już przy Siwej Polanie, a także w zachodnich dolinkach bocznych: Małych i Wielkich Koryciskach oraz w Niżniej Bramie Chochołowskiej, zwanej też Bramą Kmietowicza. W dnie Potoku Chochołowskiego można zobaczyć zielonkawe łupki i wapienie kredowe. Część południowa, od Wyżniej Bramy Chochołowskiej należy już do strefy skał krystalicznych. Gnejsy i granity można podziwiać u stóp Wielkiego Kopieńca, leżącego w widłach dolin Chochołowskiej i Starorobociańskiej. Na różnice krajobrazowe między częścią południową i północną miał też wpływ lodowiec, tworzący się w kotłach pod Jarząbczym, Starorobociańskim i Wołowcem, który nie przekroczył granicy Wyżniej Bramy Chochołowskiej. Dolina ma powierzchnię 35,6 km2 i ciągnie się na długości około 10 km.

Pod Wielkim Kopieńcem odchodzi od niej Dolina Starej Roboty. W dalszej części Chochołowska rozdziela się na Dolinę Jarząbczą i Chochołowską Wyżnią. Wlot doliny jest niezwykle ciekawy pod względem florystycznym. Jeszcze na obrzeżach TPN rozciąga się polana Molkówka - zwykle omijana przez turystów. Znajduje się tutaj najstarsze tatrzańskie torfowisko, liczące 10 tys. lat, otoczone lasem świerkowym. Roślinność uległa niestety przekształceniu na skutek działalności pasterskiej. Tuż obok, już na terenie Parku, leżą Siwiańskie Turnie z największym tatrzańskim skupiskiem sosny zwyczajnej. W dolinie niepodzielnie panują jednak lasy świerkowe, pokrywające prawie 70% jej powierzchni.

Wczesną wiosną na wszystkich polanach masowo kwitną krokusy. Duża ilość łąk sprawiła, że, po przemysłowym epizodzie, nadeszła w dolinie epoka działalności pasterskiej, obecnie kontynuowanej jedynie symbolicznie w ramach atrakcji turystycznych.

źródło: http://przewodnik.onet.pl/

Wodogrzmoty Mickiewicza

Wodogrzmoty Mickiewicza, wodospady w Tatrach Wysokich utworzone z trzech większych i kilku mniejszych kaskad (od 3 do 10 m) na potoku Roztoka w (Dolinie Roztoki) wypływającym z Pięciu Stawów Polskich, ok. 1 km od jego ujścia do Białki. Wodospady te nazwane zostały Wodogrzmotami z racji olbrzymiego huku jaki powoduje spadająca nimi woda, zwłaszcza po dużych opadach. Trzy większe noszą nazwy: Wyżni Wodogrzmot, Pośredni Wodogrzmot i Niżni Wodogrzmot. Powstały one w miejscu, w którym woda pokonuje próg skalny jakim Dolina Roztoki schodzi do Doliny Białki. Powyżej piętrzą się urwiska Turni nad Szczotami w masywie Wołoszyna. Nad Wodogrzmotami, na stokach Roztockiej Czuby rośnie reliktowy drzewostan modrzewiowo-limbowy.

Towarzystwo Tatrzańskie w 1891 roku nazwało imieniem Mickiewicza Wodogrzmoty oraz Dolinę Rybiego Potoku na pamiątkę sprowadzenia w 1890 roku prochów wieszcza na Wawel. Tablica z nazwą doliny istniała do 1930 roku jednak nazwa doliny nie przyjęła się. W zasadzie Mickiewicz nie był w żaden sposób związany z Tatrami ani z Podhalem, a nawet nigdy tutaj nie był (choć prawdopodobnie akcja jego dramatu "Konfederaci Barscy" rozgrywa się w Tatrach).

Obecnie z kamiennego mostu wybudowanego w 1900 roku na drodze wiodącej do Morskiego Oka widać jedynie Pośredni Wodogrzmot, do pozostałych dostęp jest zabroniony.

W pobliżu krzyżują się szlaki turystyczne do Morskiego Oka, Doliny Pięciu Stawów Polskich, Zakopanego przez Rówień Waksmundzką, do schroniska na polanie Stara Roztoka.

Dalej, w kierunku Moskiego Oka, na zakręcie z Obrywem znajduje się punkt widokowy, z którego można zobaczyć Gerlach (2655 m n.p.m.) najwyższy szczyt Tatr.

źródło: http://pl.wikipedia.org/

Zakopane, cmentarz i kościółek na Pęksowym Brzysku

Zakopiański stary cmentarz jest jedną z najbardziej znanych polskich nekropolii. Nazwę swoją wywodzi od Jana Pęksy, który w 1848 r.ofiarował na rzecz cmentarza swój grunt, położony obecnie w jego wschodniej części. Spoczywa tutaj i sam ofiarodawca. Większa część współczesnego cmentarza mieści się na terenie, który już wcześniej znajdował się w rękach

Kościoła rzymskokatolickiego. Przekazali go Kościołowi

Paweł i Regina Gąsienicowie w 1813 r.; teren obejmował obszar nazywany wówczas Osiedlem, wraz z domem i kamienną kapliczką.

Odwiedzających cmentarz na Pękowym Brzyzku wita umieszczona na drewnianej tablicy zdobiącej wejście maksyma:

Ojczyzna to ziemia i groby.

Narody tracąc pamięć, tracą życie.

Zakopane pamięta.

Na zakopiańskim starym cmentarzu spoczywają ludzie niezwykli i całkiem zwyczajni, artyści, ratownicy, politycy, sportowcy. Są tu prochy zmarłych z dala od ojczyzny i prochy tych, którzy całe swe życie związali z Zakopanem. Spoczywa tutaj pierwszy proboszcz zakopiański – ks. Józef Stolarczyk, dr Tytus Chałubiński, muzyk Jan Krzeptowski Sabała, pisarz Kornel Makuszyński, artyści rzeźbiarze: Antoni Kenar i Antoni Rząsa. Przeniesiono tutaj po wielu latach prochy osób zmarłych z dala od Zakopanego: Stanisława Witkiewicza, Władysława Orkana, Karola Stryjeńskiego, Kazimierza Dłuskiego i Kazimierza Tetmajera. Są tu także symboliczne groby zmarłych daleko lub tych, którzy nigdzie mogił nie mają.

Drewniany kościółek p.w. św. Klemensa wybudowano w latach 1847-51, dzięki ówczesnym właścicielom zakopiańskich dóbr, Klementynie i Edwardowi Homolacsom. Budowę kościółka doprowadził do końca cieśla Sebastian Gąsienica Sobczak. Pierwszą mszę świętą odprawił w nim ksiądz proboszcz Józef Stolarczyk.

Zakopiański kościółek jest jednonawowy, z wielobocznie zamkniętym prezbiterium i wieżą. Wewnątrz znajduje się ołtarz główny z obrazem Matki Bożej Częstochowskiej i dwa ołtarze boczne. Wnętrze świątyni wzbogacili zakopiańscy artyści: jest tutaj drewniana karta projektu Antoniego Kenara, antepedia do ołtarzy wykonane przez Karola Kłosowskiego i Marię Bujakową oraz droga krzyżowa autorstwa Eweliny Pęksowej. Ze starego wystroju zachowało się wiele cennych obiektów, m.in. obraz św. Pawła z przeł. XVIII i XIX w.

Pęksów Brzyzek to najstarsza nekropolia Zakopanego, miejsce spoczynku wielu wybitnych ludzi. To także niezwykła „galeria”: nagrobki stworzone
przez Władysława Hasiora, Antoniego Rząsę, Urszulę Kenar czy Michała Gąsienicę Szostaka są prawdziwymi dziełami sztuki.

źródło: www.malopolskie.pl

Spływ Dunajcem

Spływ Dunajcem to największa atrakcja naszego regionu. Co roku płynie nim ogromna liczba ludzi (ponad 100 tyś.). Wszystkich przyciągają wspaniałe widoki - na Trzy Korony, Sokolicę i inne szczyty Pienin. Czas spędzony na tratwie flisackiej pozostaje w pamięci do końca życia.
To niewielkie, lecz jakże osobliwe pasmo górskie, leży 30 km na północny wschód od Tatr, i stanowi środkową, najbardziej wysuniętą na północ część łańcucha skali wapiennych, zwanych Pienińskim Pasmem Skałkowym. Ciągnie się ono na długości ponad 500 km wąskim pasmem z zachodniej Słowacji przez Morawy, wzdłuż południowych stoków Beskidów Zachodnich aż do Marmaroszy w Rumunii.

Spływ Dunajcem rozpoczyna się z przystani flisackiej w Kątach, skąd łodzie zabierają turystów w niezapomnianą podróż. W linii prostej do przystani końcowej w Szczawnicy trasa wynosi 6 km, różnica poziomów to 36 m. lecz tratwa przez Dunajec płynie 15 km i w zależności od stanu wody spływ trwa 2 do 3 godzin.

Teatr Witkacego w Zakopanem

Istniejący od 1985 roku Teatr im. Stanisława Ignacego Witkiewicza w Zakopanem był i pomimo upływu czasu jest nadal teatrem artystycznym, takim, o jaki woła Witkacy jego duchowy patron.

To właśnie teoria Czystej Formy stworzona przez Witkiewicza, choć pojmowana niestereotypowo, miała duży wpływ na tworzone przedstawienia i atmosferę teatru (bo Teatr przy Chramcówkach to przecież nie tylko spektakle).

W rozumieniu zakopiańskich artystów, nie antypsychologizm, groteskowość czy wręcz niezrozumiały bełkot (co również nie było według Witkacego wyznacznikiem dobrej sztuki) jest nadrzędną wartością spektakli lecz możliwość przeżycia metafizycznego, poczucia dziwności istnienia. Realizuje się to poprzez takie harmonijne połączenie wszystkich elementów przedstawienia, by tworzyły nową całość, nową wartość "jedność w wielości".

W tym teatrze wszystkie elementy są dla nas niezwykle ważne. Plastyka w tych spektaklach, muzyka, aktor, słowo, ciało, jego gest, przestrzeń, atmosfera wszystko to razem tworzy teatr. Myślę, że jest to taki teatr, w którym powinny spotykać się różne dziedziny sztuki mówi Andrzej Dziuk, dyrektor i reżyser teatru. Nie odżegnując się od treści, często opierając się na tekstach autorów tworzących w znacznym oddaleniu od siebie, zarówno czasowym, jak i gatunkowym (np. Marlowe, Calderone, Woody Allen) czy też wybierając formy, jakby niewspółmiernie do rangi tematu.

Spektakle mówią o rzeczach istotnych, uniwersalnych człowiek wobec Boga, wobec drugiego człowieka, wobec wartości, wobec samego siebie. Podejmując tak ważne problemy, Teatr próbuje tworzyć hierarchię wartości stawiając pytania, nie daje jednak gotowych odpowiedzi. Spektakle nieobojętne, obchodzące ludzi dzisiaj aczkolwiek odżegnując się od zbyt dosłownie pojętej aktualizacji, mają być próbą nawiązania rozmowy z publicznością, tak, aby każdy widz będąc "istnieniem poszczególnym" mógł odkryć w nich coś dla siebie. Teatr zaprasza do pełnej uroku kawiarni, będącej jednocześnie Małą Sceną Teatru im. Atanazanego Bazakbala, która jest czynna tak długo, jak goście mają w niej ochotę pozostać.

Teatr im. St. l. Witkiewicza, ul. Chramcówki 15,