Biały Dunajec Bukowina Tatrzańska Białka Tatrzańska Poronin Zakopane

Geomorfolodzy doliczyli się w Tatrach ponad dwudziestu dolinek reglowych. Jednak tylko kilka osiąga większe rozmiary, przypominając typową dolinę. Większość to raczej głęboko wcięte, lesiste wąwozy i żleby.
Każda dolina reglowa wyrzeźbiona została w obrębie utworów, należących do płaszczowiny reglowej dolnej, co oznacza, że budują ją głównie wapienie i dolomity.
Dolinki łączy wspólnota lasów - wszystkie powstały w wyniku erozyjnej działalności wód i nigdy nie gościły lodowca, wszystkie też posiadają zbliżony wygląd - strome zbocza, ozdobione często fantazyjnymi formami skalnymi, malownicze zwężenia, czyli bramki i nierówne dna z licznymi progami i małymi wodospadami. A jednak każda z nich jest inna i niepowtarzalna.
Dzięki zróżnicowanej szacie roślinnej dolinki najpiękniej prezentują się z pewnością wczesną jesienią, kiedy zaczynają złocić się drzewa liściaste piętra dolnoreglowego, tworząc wspaniały kontrast z ciemnymi jodłami i świerkami.

Dolina Olczyska

Dolina w Tatrach Zachodnich i Reglowych, położona pomiędzy Doliną Bystrej na zachodzie i Suchej Wody Gąsienicowej na wschodzie. W jej otoczeniu wznoszą się: Nosal, Skupniów Upłaz, Kopy Królowe (Wielka i Mała), Kopa Magury i Kopieńce (Wielki i Mały). Dolina Olczyska wycięta jest w skałach osadowych, w dolnym odcinku tworzy jar krasowy, w środkowym i górnym rozszerza się, leży tu Olczyskie Wywierzysko oraz Polana Olczyska. W dnie doliny występują pokrywy morenowe przyniesione przez lodowiec, który przekroczył niski grzbiet oddzielający Dolinę Olczyską od Doliny Suchej Wody. W przeszłości teren wypasowy. Dolina Olczyska jest często odwiedzana przez spacerowiczów, dnem doliny biegnie szlak znakowany z Jaszczurówki na Kopieniec, od którego odchodzi szlak do Kuźnic i na Nosal.

Dolina Bystrej

Dolina potoku Bystrej w Tatrach Zachodnich, w granicach Tatrzańskiego Parku Narodowego, z rozgałęzieniami sięgającymi głównej grani Tatr. W niższej części doliny leży hala Kalatówki, w dolnej - osiedle Kuźnice, ze stacją kolejki linowej na Kasprowy Wierch. Wylot doliny między Krokwią a Nosalem.

Dolina Białego

Jedną z najładniejszych dolin reglowych w pobliżu Zakopanego jest Dolina Białego. Od Drogi pod Reglami podchodzi pod Wrótka we wschodniej grani Giewontu. Od wschodu ograniczają ją Krokiew i Upłaz Kalacki , a od zachodu - Suchy Wierch , Sarnia Skała i Spadowiec.Ozdobą Doliny Białego są skałki dolomitowe i wyjątkowo dobrze zachowany las dolnoreglowy z dużą ilością buków.Górną część doliny przecina Ścieżka nad Reglami , przechodząca przez stromą polankę (ok. 1150-1230 m), zwaną Polaną Białego lub Koszarzyskiem. Polana ta należy do hali zwanej: Białe lub Hala Białe , która obejmuje znaczną część Doliny Białego i od dawna wchodziła w skład większej hali (Hala Giewont), obejmującej Kalatówki i Strążyska.Nazwa Doliny Białego prawdopodobnie pochodzi od płynącego tą doliną potoku (Biały Potok)

Dolina Strążyska

Dojście Drogą pod Reglami lub ulicą Strążyską. Przez Dolinę Strążyską biegnie jeden ze szlaków prowadzących na Giewont, ona sama stanowi cel wielu popularnych wycieczek, a jej atrakcyjność znacznie podnosi... bufet góralski, umieszczony na końcu trasy. Niegdyś popularny teren wypasowy, co uwidocznione zostało nawet w nazwie doliny, która pochodzi od góralskiego słowa strąga, oznaczającego zagrodę dla pasących się owiec. Dobrze utrzymana, szeroka droga biegnie wzdłuż Potoku Strążyskiego, początkowo między masywami Grześkówek i Samkowej Czuby, wyżej między stokami Sarniej Skałki i Łysanek. Górna część doliny, nie udostępniona turystycznie, dochodzi do skalnych zerw północnej ściany Giewontu. W połowie drogi mijamy charakterystyczne dolomitowe turnie, zwane Strążyskimi Kominami, niegdyś teren ćwiczebny dla taterników. Nieco dalej Skała Jelinka, nazwana tak z powodu umieszczonego na niej medalionu i tablicy pamiątkowej, poświęconej XIX-wiecznemu czeskiemu pisarzowi Edwardowi Jelinkowi, zaprzyjaźnionemu z Polską i Zakopanem.

Na Polanie Strążyskiej stoi do dziś kilka szałasów pasterskich. W jednym z nich popularny bufet. Na północnym krańcu polany wielki głaz, przypominający egipskiego Sfinksa i tak też nazywany. Na ścianie bufetu tablica informacyjna o wypadkach, jakie w ostatnich latach zdarzyły się na Giewoncie i jego najbliższej okolicy. Tu kończy się trasa spaceru. Można przedłużyć go jeszcze o 10 minut, podchodząc za żółtymi znakami dalej bezpośrednio w stronę Giewontu, aż do wodospadu Siklawica, który opada z niedostępnej dla turystów górnej części doliny dwoma progami (13 i 10 m).

Dolina za Bramką

20 minut, ale na dojście z centrum Zakopanego trzeba przeznaczyć przeszło godzinę. Różnica wysokości 90 m. Bez trudności. Daleka, ale interesująca wycieczka wśród malowniczych skałek dolomitowych i ciekawych okazów przyrody. Zazwyczaj zupełnie pusto! Znaki zielone. Parking przy Drodze do Walczaków lub na ul. Strążyskiej.Długie dojście od ul. Strążyskiej Drogą pod Reglami lub od ul. Skibówki, Drogą do Walczaków i Drogą pod Reglami, albo między zabudowaniami gospodarskimi Krzeptówek. Dolina ciekawa geologicznie, wyrzeźbiona w skałach wapiennych między twardymi dolomitami, tworzącymi charakterystyczne "bramki" (stąd nazwa). Przez jedną z nich wchodzi się w głąb doliny. Trasa mało uczęszczana, piękna szczególnie jesienią, kiedy czerwienieją rosnące na zboczach 200-letnie buki. Idąc w górę potoku mijamy efektowne kaskady, w górnej części doliny droga zwęża się znacznie i niekiedy przy wyższym stanie wody trzeba iść po kamieniach, wystających z rzeczki. Znakowany szlak kończy się dość niespodziewanie, nie dochodząc do żadnego charakterystycznego miejsca. W wyższej, nie udostępnionej turystycznie części doliny, jej dno pokrywa grząskie bagno.

Dolina Małej Łąki

Dolina w Tatrach, wycięta w całości w skałach osadowych. Podchodzi pod główną grań Tatr pomiędzy Kopą Kondracką a Małołączniakiem, wznoszą się nad nią również: Wielka Turnia i Hruby Regiel (na zachodzie), Giewont i Łysanki (na wschodzie)W górnej części znajdują się schodowe kotły polodowcowe Wyżniej i Niżniej Świstówki - występują tu formy krasowe, przede wszystkim liczne żłobki, leje i jaskinie. Środkowa część doliny jest żłobem lodowcowym, z wielkim, całkowicie zasypanym osadami jeziorem (Wielka Polana Małołącka). Dolny odcinek stanowi wąską dolinę płaskodenną. W większej części doliny brak powierzchniowego odwodnienia.Stały ciek (Potok Małołącki) pojawia się dopiero w dolnym odcinku doliny. Dnem Doliny Małej Łąki biegnie szlak znakowany z Kościeliska (osiedle Gronik) na Kopę Kondracką i Giewont, środkową część doliny przecina Ścieżka nad Reglami. Dolną biegnie początek szlaku na Małołączniak przez Kobylarz.

Dolina Lejowa

Tatrzańska dolina reglowa (tzn. leżąca w całości w paśmie regli - w odróżnieniu od doliny walnej), podchodząca pod Kominiarski Wierch (1829 m n.p.m.). Od wschodniej strony ograniczona jest reglowymi wzniesieniami Kościeliskich Kopek, od strony zachodniej również reglowymi wzniesieniami Zadniej Rosochy, Wierchu Kuca, Wierchu Spalenisko, Diablińca oraz Małego Opalonego Wierchu i Wielkiego Opalonego Wierchu.
Utworzona jest w skałach osadowych. Od strony orograficznie lewej (tj. od zachodu) sąsiaduje z Doliną Chochołowską, od strony orograficznie prawej (tj. od wschodu) z Doliną Kościeliską. Dolinę otwiera charakterystyczna, wapienna skała zwana Między Ściany (udostępniona do wspinania za opłatą).
W dolinie znajdują się polany (do dziś wypasane): Jaworzynka Lejowa, Polana Kuca, Polana Huty Lejowe i Polana Kominiarska Niżnia. W reglach Zadnia i Skrajna Rosocha w wieku XVII funcjonowały kopalnie (szczątkowe sztolnie). Nazwa doliny pochodzi od nazwiska góralskiego Leja. Dnem doliny płynie Lejowy Potok, wpadający do Kirowej Wody.

Staników Żleb

Mała, wąska i głęboko wcięta dolina reglowa w Tatrach, znajdująca się pomiędzy Doliną Małej Łąki i Doliną Kościeliską. Na dużej części swojego przebiegu ma charakter żlebu. Jest całkowicie zalesiona. Rozdziela ona wzniesienia Hrubego Regla (1339 m n.pm.) i Małego Regla (1140 m n. p.m.). Jej dnem płynie Staników Potok, stanowiący dopływ Kirowej Wody. Nazwa doliny wywodzi się od góralskiego nazwiska Stanik.
Po zachodniej stronie doliny znajdują się dwie jaskinie: Dziura Stanikowa Niżnia i Wyżnia. W górnej części doliny znajduje się niewielka polanka Jaworzynka Miętusia i przełączka - Wyżnie Stanikowe Siodło (1 271 m n.p.m.). Rozciągają się stąd efektowne widoki na masyw Czerwonych Wierchów i Dolinę Miętusią z Wielką Świstówką.

Dolina ku Dziurze

Dolina w Tatrach o długości 1,6 km i powierzchni 85 ha. Nazwa pochodzi od jaskini, stanowiącej zakończenie doliny. Dolnia ku Dziurze wyrzeźbiona została, przez potok pomiędzy wzgórzami Spalenieca i Grześkówek. Roślinność występująca w dolinie ma charakter typowej roślinności regla dolnego (świerk, buk, jodła).

Dolina Filipka

Jedna z najmniej znanych turystom dolin Tatr Polskich, wcinająca się w zbocza Gęsiej Szyi i schodząca w kierunku północnym w okolicach Zazadniej. Dolina ma dwa odgałęzienia:

- Żleb za Skałką, odchodzący w kierunku południowo-zachodnim, wcinający się pomiędzy Łężny Wierch a Filipczański Wierch, podchodząc pod Niżnią Filipczańską Przełęcz (1199 m n.p.m.).

- Dolinę Złotą, która odgałęzia się od głównej części Doliny Filipki w kierunku południowym, w miejscu gdzie Złoty Potok wpada do Filipczańskiego Potoku. Dolinę Złotą od głównej części Doliny Filipki oddziela ramię Gęsiej Szyji zakończone Wiktorówkami.

Dolinę Filipkę otaczają Gęsia Szyja i należące do jej masywu szczyty: Suchy Wierch Waksmundzki, Ostry Wierch, Zadnia Kopa Sołtysia i Filipczański Wierch.
Na zboczach Filipczańskiego Wierchu znajdują się ładne formy skałkowe oraz, od na wschodnim zboczu, dwie niewielkie Filipczańskie Jaskinie, niestety nieudostępnione turystom. W górnej części Doliny Filipki znajduje się Hala Filipki wraz z położoną na wysokości ok. 1090 m n.p.m. Filipczańską Polaną.