Biały Dunajec Bukowina Tatrzańska Białka Tatrzańska Poronin Zakopane

Beskid (2012 m n.p.m.)

mało wybitny szczyt kończący główną grań Tatr Zachodnich. Położony pomiędzy Suchą Przełęczą, a przełęczą Liliowe. Biegnie przez nie granica słowacko-polska. Po polskiej stronie zbocza Beskidu opadają do Doliny Gąsienicowej, po słowackiej do Doliny Cichej. Z uwagi na swoje położenie jest łatwo osiągalny z Kasprowego Wierchu. Należy do tzw. wyspy krystalicznej Goryczkowej - niewielkiej grupy gór zbudowanych ze skał krystalicznych, mimo, że leżą na terenie wapiennych Tatr Zachodnich. Beskid zbudowany jest z różowych granitów leżących na skałach osadowych.

Bobrowiec

Samodzielny masyw górski wznoszący się ponad Doliną Chochołowską w Tatrach Zachodnich. Leży na długim bocznym łańcuchu górskim, który w zwornikowym szczycie – Wołowcu odgałęzia się od grani głównej Tatr i biegnie w północnym kierunku. Szczyt, również nazywany Bobrowcem, osiąga wysokość 1663 m n.p.m. Od położonego na południe Grzesia oddzielony jest głęboką i szeroką Bobrowiecką Przełęczą. Od przełęczy tej ciągnie się na wschód ok. 2 km długości grzbiet Bobrowca z drugim słabo wyodrębnionym wierzchołkiem zwanym Hrubasem. Z Bobrowieckiej Przełęczy do Doliny Chochołowskiej spada duży i szeroki Bobrowiecki Żleb.

Zbudowany jest z dolomitów triasowych należących do serii reglowej dolnej. W części wschodniej grzbietu występują bardzo charakterystyczne zwietrzałe skały wapienne zwane Chochołowskimi Mnichami. Dolna część stoków w wielu miejscach tworzy niemal pionowe ściany – to efekt działalności Chochołowskiego Potoku . Partie szczytowe porośnięte niską murawą lub kosówką.

Bobrowiec ma za sobą, podobnie, jak wiele innych miejsc w Tatrach przeszłość górniczą. W jego zachodnich stokach w latach 1808-1850 działała zakopiańska i orawska kopalnia rud żelaza. Nazwa góry pochodzi od miejscowości Bobrów na Orawie. Dawniej nazywana była też Jamburowym Wierchem. Był też od dawna wypasany. Już dokumenty z 1615 roku wspominają o nim, jako o pastwisku, a z 1796 r jako o górze. W jego wapiennych skałach liczne jaskinie.

Butorowy Wierch

(właściwie Butorowski Wierch) to najwyższe wniesienie w paśmie Gubałówki, o wysokości 1160 m. n.p.m.. Jest mniej popularny niż Gubałówka, ponieważ znajduje się nad Kościeliskiem koło Zakopanego, a stok północny jest zalesiony. Z Gubałówką łączy go widokowy odcinek Szlaku Papieskiego.

Z Kościeliska na sam szczyt góry prowadzi wybudowana w 1977 r. kolej krzesełkowa. W trakcie jazdy przez ponad piętnaście minut, można podziwiać wspaniałą panoramę całych Tatr polskich i słowackich oraz Zakopanego i Kościeliska.

Błyszcz

szczyt w Tatrach Zachodnich - słabo odgraniczone zakończenie północnej grani Bystrej. Ma wysokość 2159 m n.p.m. i zbudowany jest z granitów i gnejsów. Leży w głównym grzbiecie Tatr, przez który biegnie słowacko-polska granica, pomiędzy dwoma wybitnymi szczytami: Kamienistą i Starorobociańskim Wierchem. Od położonej na zachód Kamienistej oddzielony jest Pyszniańską Przełęczą. Ze Starorobociańskim Wierchem łączy go niska, poszarpana grań, w której wyróżnia się jeszcze jeden niewybitny szczyt - Siwy Zwornik i grań Liliowe Turnie, a w niej dwie niewielkie przełęcze: Liliowy Karb i Banista Przełęcz. Od północnej, polskiej strony jego stroma, 400 m ściana, leżąca na wprost Doliny Kościeliskiej opada do Doliny Pyszniańskiej tworząc w niższych partiach skalne żebra, tzw. Grzędy. Błyszcz i Bystra, widoczne są z wielu miejsc w Dolinie Kościeliskiej, doskonale widać je też ze Schroniska PTTK na Hali Ornak i znad Smreczyńskiego Stawu. Skaliste zbocze Błyszcza często błyszczy się w promieniach światła, stąd jego nazwa. Nazwę tę upowszechnił Walery Eljasz-Radzikowski – twórca jednego z pierwszych przewodników po Tatrach. Wcześniej nazywany był Pyszną, z racji swojego położenia nad halą o tej nazwie.

Błyszcz i Bystra były pod koniec XIX i w pierwszej połowie XX w. popularnym obiektem turystycznych wypraw. Pierwsi turyści korzystali z gospody na polanie Stare Kościeliska, później z nieistniejącego już schroniska na Hali Pysznej. Po utworzeniu w 1947 r. ścisłego rezerwatu przyrody na Dolinie Pysznej Błyszcz przez długi czas był niedostępny dla turystów polskich. Obecnie jest dostępny z Banistej Przełęczy nad Ornakiem.

Ciemniak (nazwa słowacka: Temniak) (2096 m n.p.m.)

Zachodni szczyt należący do zespołu Czerwonych Wierchów. Znajduje się w grani głównej Tatr Zachodnich, pomiędzy niewielką Mułową Przełęczą, oddzielającą go od Krzesanicy, a wybitną Tomanową Przełęczą. Przez szczyty te i przełęcze biegnie granica słowacko-polska. Następuje na nim załamanie głównej grani Tatr o 90°. W kierunku południowym, do Tomanowej Przełęczy zbiega poszarpany grzbiet Ciemniaka, tzw. Tomanowe Stoły. W kierunku północno-zachodnim od szczytu Ciemniaka biegnie długi boczny grzbiet oddzielający Dolinę Kościeliską od Miętusiej. Jego górna część nosi nazwę Twardego Grzbietu. Dawniej cały ten grzbiet należał do Hali Upłaz i wypasany był aż pod sam wierzchołek.

Ciemniak wznosi się ponad dolinami: Kościeliską, Tomanową, Tomanową Liptowską, Miętusią i polodowcowym kotłem niewielkiej Doliny Mułowej, do której opadają strome lecz nieduże urwiska. Nazwa szczytu pochodzi prawdopodobnie od tej właśnie doliny, zwanej dawniej przez pasterzy Doliną Ciemną. W XIX wieku Ciemniak nazywany był Czerwonym Wierchem Upłaziańskim. W ścianie zachodniej (od strony Dol. Kościeliskiej) znajdują się liczne skałki, tzw. Rzędy Tomanowe, poprzedzielane Czerwonymi Żlebkami. Te łączą się poniżej w Czerwony Żleb - jedyne północne odgałęzienie Doliny Tomanowej. W XIX wieku w Czerwonym Żlebie i Żlebkach funkcjonowały kopalnie rudy żelaza.

Ciemniak zbudowany jest z skał wapiennych i dolomitów, tylko część szczytowa (Twardy Grzbiet) przykryta jest twardym granitem. Już w połowie lata pędy rosnącego tutaj situ skucina zaczynają brunatnieć, nadając szczytowi czerwone zabarwienie. W wapiennych skałach Ciemniaka znajdują się liczne jaskinie. Największe z nich to: Jaskinia Miętusia, Studnia w Kazalnicy Miętusiej, Jaskinia za Siedmiu Progami.

Ciemnosmreczyńska Turnia

Szczyt o wysokości 2142 m n.p.m. w grani głównej Tatr pomiędzy Szpiglasowym Wierchem, od którego oddziela go przełęcz Wrota Chałubińskiego, a Zadnim Mnichem, od którego oddziela go Ciemnosmreczyńska Przełączka.

Oprócz głównego wierzchołka, w masywie Ciemnosmreczyńskiej Turni widoczne są jeszcze dwie kulminacje. Nad Wrotami Chałubińskiego widoczny jest północno-zachodni wierzchołek nazwany Kopą nad Wrotami (2075 m n.p.m.). Od szczytu oddziela go Przełęcz nad Wrotami. W tej dwusiodłowej przełęczy widoczna jest trzecia czuba. Cały masyw to długi, skalisty grzbiet, którego ściany schodzą do Doliny Ciemnosmreczyńskiej (Temnosmrečinská dolina), od której pochodzi nazwa góry i do Dolinki za Mnichem. Szczyt jest niedostępny dla turystów.

Cubryna (2376 m n.p.m.)

Szczyt w głównej grani Tatr, widoczny znad Morskiego Oka na prawo od Hińczowej Przełęczy (2323 m n.p.m.) i Mięguszowieckiego Szczytu. Dalsza część grani to Zadni Mnich oddzielony od Cubryny Przełączką pod Zadnim Mnichem (widok na niego z okolic schroniska nad Morskim Okiem jest zasłonięty przez charakterystyczny wierzchołek Mnicha).

Od szczytu, w kierunku południowo-zachodnim (teren Słowacji), odchodzi boczna grań (długości ok. 10 km), która kończy się Krywaniem. W tej grani, najbliżej szczytu Cubryny, znajdują się: Cubryńska Przełączka (Čubrinská štrbina), Cubrynka (Čubrinka), Zadnia Piarżysta Przełęcz (Sedlo pod Čubrinkou) i Skrajna Piarżysta Przełęcz (Smrečinské sedlo) wraz ze znajdującymi się pomiędzy nimi Piarżystymi Czubami (Piargový chrbát) oraz Koprowy Wierch (Kôprovský štít).

W kierunku Morskiego Oka z Cubryny schodzą trzy pochyłe i piarżyste tarasy o urwistych brzegach:

poniżej Hińczowej Przełęczy taras długości ok. 1 km – Wielka Cubryńska Galeria, położona na wysokości ok. 2200 – 2080 m n.p.m.,
powyżej Żlebu pod Mnichem – Mała Galeria Cubryńska, położona na wysokości ok. 2030 – 1990 m n.p.m.,
oraz nieco wyżej, Zadnia Galeria Cubryńska (2150 – 2080 m n.p.m.), która jest jednocześnie najwyższym piętrem Dolinki za Mnichem.
W tej ostatniej znajduje się położony najwyżej po polskiej stronie Tatr naturalny zbiornik wody – Zadni Mnichowy Stawek (ok. 2072 m n.p.m.).

Wierzchołek Cubryny jest mocno "postrzępiony" stąd dawna nazwa szczytu Czubryna, Czubrzyna (od słowa czupryna).

Cubryna jest punktem europejskiego działu wód i miejscem styku trzech krain: Podhala, Liptowa i Spiszu. U podnóża grzbietów górskich zbiegających się na Cubrynie leżą trzy doliny tatrzańskie: Rybiego Potoku, Mięguszowiecka (Mengusovská dolina) i Ciemnosmreczyńską (słow. Temnosmrečinská Dolina) stanowiąca najwyższe piętro Doliny Koprowej (Kôprová dolina).

W głównej grani Tatr od Cubryny w kierunku północno-zachodnim (ku Szpiglasowemu Wierchowi) znajdują się kolejno: wspomniany już Zadni Mnich, Ciemnosmreczyńska Przełączka, Ciemnosmreczyńska Turnia (2142 m n.p.m.), Przełęcz nad Wrotami, Kopa nad Wrotami (2055 m n.p.m.) i dostępne dla turystyki Wrota Chałubińskiego.

Wejście na Cubrynę nie przedstawia trudności technicznych, choć jest nieco zawikłane. Nie prowadzą na nią szlaki turystyczne.

Czarne ściany (ok. 2245 m n.p.m.)

Południowa, postrzępiona grań odchodząca od Granatów w kierunku Przełączki nad Dolinką Buczynową. Od szczytu Zadniego Granata Czarne Ściany oddziela Zadnia Sieczkowa Przełączka. W grani wyróżnia się kilka turniczek oddzielonych od siebie niewielkimi przełączkami. Czwarta z nich (licząc od Granatów) jest najwyższa.

Czarne ściany ograniczają od zachodu Buczynową Dolinkę (w Dolinie Roztoki oraz od południowego wschodu Kozią Dolinkę (w Dolinie Gąsienicowej).

Poniżej grzebienia Czarnych Ścian, od strony Koziej Dolinki, poprowadzony jest szlak Orlej Perci. Najkrótsza droga na Czarne Ściany, udostępniona dla turystów, prowadzi z Doliny Gąsienicowej, przez schodzący z Przełączki nad Dolinką Buczynową Żleb Kulczyńskiego (nazwanym tak od nazwiska Władysława Kulczyńskiego seniora, który wraz z Szymonem Tatarem przeszedł żleb w drodze na Kozi Wierch w 1893).

Czerwone Wierchy

Zespół czterech szczytów znajdujących się w ciągu głównego grzbietu Tatr. Biegnie po nich granica słowacko-polska. Położone są ponad dolinami: Cichą, Tomanową, Tomanową Liptowską, Kondratową, Małej Łąki i Miętusią i Kościeliską.

Czerwone Wierchy składają się z następujących szczytów:

Ciemniak - (2096 m n.p.m)
Krzesanica - (2123 m n.p.m)
Małołączniak - (2096 m n.p.m)
Kopa Kondracka - (2005 m n.p.m)

W masywie Czerwonych Wierchów znajduje się wiele jaskiń.

Czubnik

Niewybitny szczyt w rejonie Doliny Chochołowskiej w Tatrach Zachodnich. Znajduje się na długim, bocznym grzbiecie odchodzącym od grani głównej Tatr z Kończystego Wierchu w północnym kierunku. Grzbiet ten oddziela Dolinę Starorobociańską od Doliny Jarząbczej. Czubik znajduje się pomiędzy Kończystym Wierchem (2002 m n.p.m.), oddzielony od niego Dudową Przełęczą i Trzydniowiańskim Wierchem (1768 m n.p.m.), od którego oddzielony jest Przełęczą nad Szyją .

Grzbiet Czubika i zbocza są zaokrąglone i stosunkowo łagodne. W górnej części są trawiaste i zarastające kępami kosodrzewiny. Wśród traw dominuje sit skucina, bliźniczka psia trawka i duże kępy borówek (występują tu wszystkie trzy ich gatunki). Szczególnie efektownie wyglądają jesienią, gdy przebarwiają się na rózne kolory.

Na wschodnich zboczach, opadających do Doliny Starorobociańskiej znajduje się Dudowy Kocioł i Dudowe Stawki, a jeszcze poniżej nich zbocza podcięte są skalnymi, stromymi ścianami, Dudowych Turni ze żlebem Wielkiej Szczerby, którym spływa woda z Dudowych Stawków i w którym znajduje się wodospad. Górna część zboczy zachodnich, opadających do Doliny Jarząbczej to tzw. Wąskie Żlebki z licznymi źródłami w dolnej części. Poniżej nich i bardziej na południe znajduje się grzbiet Przykrej Kopy, po północnej stronie którego spada do Jarząbczego Potoku żleb Wielkiego Przysłopu.

Goryczkowa Czuba

Szczyt w Tatrach Zachodnich, leżący w głównej grani Tatr. Jego nazwa pochodzi od popularnego wsród Górali nazwiska. Wznosi się na wysokość 1 913 m n.p.m. i zbudowany jest z granitu. W tym miejscu bowiem w wapiennych Tatrach Zachodnich znajduje się tzw. wyspa krystaliczna Goryczkowa – góry zbudowane ze skał krystalicznych (granit, gnejs). Występują w nich liczne żyly hydrotermalne. Stoki Goryczkowej Czuby zaliczane są do szczegolnie lawiniastych. Od sąsiedniego w tej grani (w kierunku na zachód) Suchego Kondrackiego Wierchu oddzielony jest Suchą Przełęczą Kondracka, od położonego na wschód Pośredniego Wierchu Goryczkowego Świńską Goryczkową Przełęczą. Przez szczyty te i przełęcze biegnie granica polsko-słowacka. Pomiędzy Goryczkową Czubą a Suchą Przełęczą Kondracką znajdują się jeszcze trzy niewielkie szczyty, tzw. Suche Czuby. Po południowej, słowackiej stronie zbocza Goryczkowej Czuby opadają do Dolina Cicha (do dna doliny w tym miejscu ok. 650 m różnicy wysokości). Po północnej, polskiej stronie od szczytu do Doliny Bystrej biegnie długi grzbiet, zwany Kondratowym Wierchem, który oddziela od siebie dwie dolinki:Suchą Dolinę Kondracką i Świńską Dolinę (zachodnia odnoga Doliny Goryczkowej. Do dolin tych spadają z wierzchołka Goryczkowej Czuby urwiste turnie. Wśród skał ciekawa roślinność tatrzańska, m. in. takie rzadkie gatunki, jak: rojnik górski, jastrzębiec pomarańczowy, fiołek żółty sudecki, pierwiosnek maleńki. Z bardziej pospolitych tatrzańskich roślin masowo występuje tu dzwonek wąskolistny i alpejski, ciemiężyca zielona.

Goły Wierch (1206 m n.p.m.)

Niewielkie wzniesienie na przedłużeniu północnego ramienia Gęsiej Szyi (1489 m n.p.m.), pomiędzy Rusinową Polaną a Wierchem Porońcem. Obok przebiega znakowany szlak turystyczny (oznaczony kolorem zielonym) z Wierchu Porońca, przez Rusinową Polanę, Gęsią Szyję do Doliny Gąsienicowej. Widziany z drogi bardziej przypomina polanę, niż wzniesienie. Na Gołym Wierchu, nieco w głębi stoi krzyż drewniany z napisem "Królowi Ciszy". Został on umieszczony w 1970, w miejscu wcześniejszego, powalonego przez burzę w 1968. Zgodnie z tradycją pierwszy krzyż został postawiony na Gołym Wierchu pod koniec XIX wieku przez Stanisława Rusina.

Granaty

Masyw w bocznym łańcuchu Tatr Wysokich, pomiędzy Czarnym Stawem Gąsienicowym w Dolinie Gąsienicowej a Buczynową Dolinką należącą do Doliny Pięciu Stawów. Masyw ma trzy wierzchołki:

Zadni Granat 2240 m n.p.m.,
Granat Pośredni 2234 m n.p.m.,
Granat Skrajny 2225 m n.p.m.

Przez Granaty, a dokładniej przez Zadni Granat, prowadzi trasa Orlej Perci. Masyw Granatów oddzielony jest od Koziego Wierchu Przełączką nad Dolinką Buczynową i odcinkiem grani zwanym Czarne Ściany. Najwyższym punkt Czarnych Ścian nosi nazwę Buczynowej Strażnicy 2245 m n.p.m. Pomiędzy Czarnymi Ścianami a Granatami znajduje się jeszcze Zadnia Sieczkowa Przełączka (2194 m n.p.m.). Od wschodu masyw graniczy z Orlą Basztą, od której oddziela go Granacka Przełęcz.

Szczyty Granatów rozdzielają Sieczkowe Przełączki - Pośrednia (2218 m n.p.m.) i Skrajna (2197 m n.p.m.). Ze Skrajnej Sieczkowej Przełączki (nazwa przełęczy pochodzi od nazwiska przewodnika tatrzańskiego, zdobywcy szczytu) w kierunku Hali Gąsienicowej schodzi bardzo niebezpieczny dla turystów Żleb Drége'a.

Grześ (1653 m n.p.m.)

Szczyt w Tatrach Zachodnich. Dwuwierzchołkowy szczycik w grzbiecie granicznym na zachód od Chochołowskiej Polany, z drewnianym krzyżem ustawionym w roku 1992 na pamiątkę konspiracyjnych spotkań działaczy opozycyjnych z Polski i Słowacji. Znajduje się w bocznej, długiej grani Tatr odchodzącej od Wołowca na północ. Przez grań tę i Grzesia przebiega granica polsko-słowacka. Ok. 400 m na południe od szczytu znajduje się Łuczniańska Przełęcz. Zbudowany jest z twardych piaskowców kwarcytowych. Grześ jest też szczytem zwornikowym - w kierunku zachodnim od Grzesia odchodzi jeszcze jedna, 4,5 km długości grań do Osobitej, oddzielająca Dolinę Łataną od Doliny Bobrowieckiej. Zachodnie stoki Grzesia opadają do Polany Chochołowskiej, północne do Bobrowieckiej Przełęczy.

Partie wierzchołkowe Grzesia są łagodnie zaokrąglone, trawiaste i zarastające kosodrzewiną. Dawniej były wypasane (własność górali zrzeszonych w Wspólnocie Leśnej Uprawnionych Ośmiu Wsi). Rozciąga się z nich rozległy widok na szczyty Tatr Zachodnich, szczególnie efektowny jesienią, gdy zbocza i szczyty wybarwiają się rudziejącym sitem skuciną, czerwieniejącymi kępami borówek i żółtymi bliźniczki psiej trawki. Na stokach Trzydniowiańskiego Wierchu widać wystające z murawy tzw. Gęsi – skały kwarcytowe. Pomiędzy dwoma słabo wyodrębnionymi wierzchołkami Grzesia niewielki okresowy stawek. Na południu Rohacze swoim wyglądem przypominające szczyty Tatr Wysokich.

Gęsia Szyja

Szczyt o wysokości 1489 m n.p.m. położony w reglowej części Tatr Wysokich. Jest najwyższy w grupie masywu o tej samej nazwie. Jego zbocza porośnięte są lasami świerkowymi. Grupę Gęsiej Szyi od Koszystej oddziela Waksmundzka Rówień. Od wierzchołka Gęsiej Szyi odchodzą trzy ramiona. Ramię wschodnie, skręcające w kierunku północno-wschodnim, schodzi trawiastymi tarasami w kierunku Rusinowej Polany. Wąskie, długie ich połączenie przypomina wygięcie gęsiej szyi, stad nazwa szczytu. Na przedłużeniu północnego ramienia, już poza Rusinową Polaną, znajduje się Goły Wierch (1206 m n.p.m.). Ramię północne oddziela od siebie górną część Doliny Filipka od Doliny Złotej i kończy się zboczem nazywanym Wiktorówki. Zachodnie ramię Gęsiej Szyi przechodzi przez siodło Przysłopu Waksmundzkiego (1443 m n.p.m.), za którym wznosi się na Suchy Wierch Waksmundzki (ok. 1485 m n.p.m.). Dalej skręca na północ i za Wyżnią Filipczańską Przełęczą (1435 m n.p.m.) wznosi się Ostry Wierch (1475 m n.p.m.), a za nim widoczne są Kopy Sołtysie.

Wierzchołkowa część grzbietu Gęsiej Szyi zbudowana jest z dolomitowych skałek wypiętrzonych na ok. 15,0 m (tzw. Waksmundzkie Skałki). Już z Rusinowej Polany, a także z drogi na szczyt i samego wierzchołka, można podziwiać szeroką panoramę Tatr od Tatr Bielskich, przez Tatry Wysokie do Tatr Zachodnich. (Z polany widoczne są Tatry Bielskie i Wysokie do Mięguszowieckiego Szczytu). Panorama była propagowana przez Tytusa Chałubińskiego jako "widok na 100 szczytów i przełęczy" już w 1878.

Gęsia Szyja jest położona pomiędzy dwiema dużymi dolinami walnymi: Doliną Suchej Wody (od zachodu) oraz Doliną Białki (od wschodu) i jej odnogami: Doliną Waksmundzką (od południa), Doliną Filipka (od północnego zachodu), a od północy z jej odnogą - Doliną Złotą.

Przez Gęsią Szyję poprowadzony jest szlak turystyczny z Wierchu Porońca do Doliny Gąsienicowej. Ze szczytu schodzi na Przysłop Waksmundzki, za którym na Waksmundzkiej Równi krzyżuje się ze szlakiem z Toporowej Cyrhli do Wodogrzmotów Mickiewicza. W Dolinie Pańszczycy odchodzi od niego łącznikowy szlak w kierunku przełęczy Krzyżne.

Gładki Wierch

Najniższy (2065 m n.p.m.) szczyt głównej grani Tatr w obszarze Tatr Wysokich, jednocześnie zwornik dla odchodzących od grani w kierunku południowo-zachodnim Kop Liptowskich, które oddziela przełęcz Zawory (na terytorium Słowacji). Leży pomiędzy granią Kotelnicy i Walentkowym Wierchem (Walentkowa) w grani głównej. Od Walentkowego Wierchu oddzielony jest Gładką Przełęczą, z której poprowadzone było wygodne wejście na szczyt (droga jest zamknięta). Nazwa szczytu pochodzi od stromo opadających trawiastych zboczy, niebezpiecznych dla wypasanych tam dawniej zwierząt (bydła i koni).

Jarząbczy Wierch

Szczyt w Tatrach Zachodnich leżący w grani głównej Tatr pomiędzy Kończystym Wierchem, od którego oddzielony jest Jarząbczą Przełęczą i Łopatą, oddzielony od niej Niską Przełęczą. Po szczytach tych i przełęczach biegnie granica polsko-słowacka.

Jarząbczy Wierch wznosi się ponad dolinami: Jarząbczą (po polskiej stronie), Jamnicką i Raczkową (po słowackiej stronie). U podnóży jego urwistych wschodnich zboczy w Raczkowej Dolinie znajdują się trzy Raczkowe Stawy. Zbocza zachodnie są nieco łagodniejsze, wybitnie kamieniste i występują na nich charakterystyczne rowy na 4 poziomach. Zbocza południowe to urwiste ściany stromo opadające do Jarząbczej Równi.

Kamienista

Szczyt o wysokości 2126 m n.p.m., znajdujący sie w głównej grani Tatr Zachodnich. Od sąsiadującego na zachód Błyszcza oddzielony jest Pyszniańską Przełęczą, od sąsiadującego na wschód Smreczyńskiego Wierchu - Hlińską Przełęczą. Po szczytach tych i przełęczach przebiega granica słowacko-polska. Kamienista ma dwa szczyty – jeden o wysokości 2126 m, drugi 2122 m n.p.m. Zbudowana jest ze skał metamorficznych: gnejsów i granitów. Po słowackiej stronie góra opada długim grzbietem do Doliny Kamienistej, po stronie polskiej 500-metrową ścianą do Doliny Pyszniańskiej (odgałęzienie górnej części Doliny Kościeliskiej. W ścianę tę wcięty jest długi żleb Babie Nogi, z którego wypływają źródła Kościeliskiego Potoku. Dawniej Kamienista aż po wierzchołek była wypasana (tereny pasterkie Hali Pysznej).

Kazalnica Mięguszowicka, Kazalnica (2159 m n.p.m.)

Kulminacja bocznej, północno-wschodniej grańki Mięguszowieckiego Szczytu Czarnego której pięćsetmetrowa północno wschodnia ściana jest jednym z najwspanialszych urwisk w Tatrach. Opada ona do brzegu Czarnego Stawu pod Rysami ścianą o szerokości ok. 400 m i wysokości ponad 500 m. Od zawsze pasjonowała taterników. Drogi wspinaczkowe poprowadzone lewą stroną ściany należą do najtrudniejszych po polskiej stronie Tatr. Wspinacze nazywają ją Zerwa.

Kominiarski Wierch

(dawniej nazywany Kominami Tylkowymi) – wybitny masyw górski w Tatrach Zachodnich, pomiędzy Doliną Chochołowską i Kościeliską. Jego szczyt ma wysokość 1829 m n.p.m, jest płaski i rozległy, ma powierzchnię ponad 4 ha. Przez pasterzy góralskich nazywany był Pustą Równią. Z południowej strony oddzielony jest od Ornaku Iwaniacką Przełęczą. W kierunku wschodnim ciągną się od niego, ponad Doliną Smytnią dwie równoległe granie. Większa, od północnej strony doliny to Żeleźniakowa Grań o długości ok. 2 km, w końcowej części przechodząca w Raptawicką Grań zakończoną Raptawicką Turnią wznosząca się ponad Polaną Pisaną. Mniejsza, wznosząca się nad doliną od strony południowej zakończona jest Smytniańskimi Turniami. W kierunku południowym sąsiaduje z reglowym wzniesieniem - Wielkim Opalonym Wierchem poprzez nieduży grzbiet zwany Kufą.

Cały masyw zbudowany jest z wapieni triasowych i porośnięty bogatą florą roślin wapieniolubnych, m. in. rośnie tu dębik ośmiopłatkowy, szarotka alpejska, goździk wonny, liczne gatunki goryczek. W skałach występuje około 140 poznanych jaskiń, z których największa to tzw. Bandzioch Kominiarski. Kominiarski Wierch wznosi się ponad dolinami: Kościeliską, Iwanowską, Iwaniacką, Chochołowską, Dudową, Lejową.

Kopa Kondracka (2005 m n.p.m.)

Szczyt w Tatrach Zachodnich należący do grupy Czerwonych Wierchów, najniższy z nich. Leży w głównym grzbiecie Tatr, pomiędzy Suchym Wierchem Kondrackim, oddzielona od niego przełęczą Pod Kopą Kondracką i Małołączniakim, od którego oddzielona jest Małołącką Przełeczą. Przez szczyty te i przełęcze przebiega granica słowacko-polska. Oprócz tego Kopa Kondracka tworzy w kierunku północnym grzbiet łączący się poprzez Kondracką Przełęcz z Giewontem. Wschodnie stoki tego grzbietu opadają do Doliny Kondratowej, a zachodnie do górnej części Doliny Małej Łąki. Od południowej, słowackiej strony poniżej Kondrackiej Kopy znajduje się Dolina Tomanowa Liptowska, będąca odgałęzieniem Doliny Cichej.

Kopa Kondracka zbudowana jest ze skał osadowych (wapieni i dolomitów). Część szczytowa, podobnie jak w przypadku pozostałych szczytów z tej grupy pokryta jest granitową czapą. Granit i gnejsy występują dopiero na wysokości powyżej 1930 m n.p.m. Zbocza są trawiaste, o niewielkim nachyleniu, wierzchołek kopulasty. Tylko od północno-zachodniej strony wcina sie w nie kocioł lodowcowy, tzw. Koprowy Żleb. Czerwieniejący już w połowie lata sit skucina nadaje zboczom czerwone zabarwienie. Z wierzchołka rozległe widoki, szczególnie na okazale stąd prezentujące się szczyty Tatr Wysokich. Pierwsze odnotowane wejście nas szczyt: F. Herbich w 1832 r., pierwsze wejście zimowe K. Potkański (prawdopodobnie w 1894 r.).

Kopa nad Krzyżnem

Niewielkie (ok. 2125 m n.p.m.), kopulaste wzniesienie pomiędzy Krzyżnem a Przełączką pod Ptakiem. Kulminacja kończy grupę Buczynowych Turni po stronie wschodniej.

Wejście na szczyt nie przedstawia żadnych trudności. Wraz z przełęczą Krzyżne należała do terenów pasterskich. Nieco poniżej szczytu (przez jego północne zbocze) jest poprowadzony szlak Orlej Perci.

Kotłowa Czuba

Jeden ze szczytów grzbietu górskiego Ornak w Tatrach Zachodnich, oddzielającego górną część Dolina Kościeliskiej (Dolinę Pyszniańską) od górnej części Doliny Chochołowskiej (Dolinę Starorobociańską). Długi grzbiet Ornaku posiada cztery szczyty niewiele wznoszące się ponad główną grań. Są to, licząc od strony Iwaniackiej Przełęczy: Suchy Wierch Ornaczański (1 832 m n.p.m.), Ornak (1854 m n.p.m.), Zadni Ornak (1 867 m n.p.m.) i Kotłowa Czuba (1 840 m n.p.m.). Przedłużeniem grzbietu Ornaku w południowym kierunku są Siwe Turnie, od których Kotłowa Czuba oddzielona jest Siwą Przełęczą.

Kotłowa Czuba to niewybitny, kopulasty szczyt porośnięty niską murawą z sitem skuciną o czerwieniejących końcach pędów. Wschodnie zbocza opadają do Doliny Pyszniańskiej, zachodnie do Starorobociańskiej. Znajduje się w nich Żleb pod Pyszną, którym prowadzi szlak turystyczny z Doliny Chochołowskiej na Siwą Przełęcz.

Kozi Wierch 2291 m n.p.m.

Szczyt w Tatrach Wysokich, najwyższy szczyt znajdujący się w całości na terenie Polski. Kozi Wierch znajduje się w bocznej grani pomiędzy Doliną Gąsienicową a Doliną Pięciu Stawów. Przez grań poprowadzono szlak turystyczny zwany Orlą Percią.

Masyw Koziego Wierchu znajduje się pomiędzy Zamarła Turnią i Czarnymi Ścianami. Od Zamarłej Turni oddziela go Kozia Przełęcz a od Czarnych Ścian Przełączka nad Buczynową Doliną (ok. 2225 m n.p.m.). W długiej, północno-wschodniej grani Koziego Wierchu znajduje się turnia zwana Buczynową Strażnicą.

Masyw posiada dwa wierzchołki: Kozi Wierch i Kozie Czuby 2266 m n.p.m. rozdzielone Kozią Przełęczą Wyżnią 2246 m n.p.m. Ściany masywu opadają stromo w kierunku Doliny Gąsienicowej (wysokość ścian ok. 210 m). Wytyczono na nich wiele dróg wspinaczkowych o różnym stopniu trudności. Nazwa szczytu pochodzi od często pasących się na jej zboczach stad kozic, zwłaszcza na jego łagodniejszych, południowych stokach.

Na szczyt prowadzą także szlaki turystyczne z dolin po obu stronach łańcucha, z Doliny Pięciu Stawów – bezpośrednio na szczyt; z Doliny Gąsienicowej (Koziej Dolinki) przez Kozią Przełęcz albo Żlebem Kulczyńskiego (nazwanym tak od nazwiska Władysława Kulczyńskiego, który wraz z Szymonem Tatarem przeszedł żleb w drodze na Kozi Wierch w 1893) przez Przełączkę nad Buczynową Doliną. Wejście od Doliny Pięciu Stawów Polskich bardzo łatwe, od Żlebu Kulczyńskiego średnio trudne, za to odcinek Orlej Perci łączący Kozi Wierch z Kozią Przelęczą należy do najtrudniejszych szlaków turystycznych w Tatrach Polskich.

Kozie Czuby (2266 m n.p.m.)

Wierzchołek o trzech szczytach w masywie Koziego Wierchu. Położony jest w bocznej grani Tatr na szlaku Orlej Perci. Przejście ułatwiają zamontowane łańcuchy.

Kozie Czuby od Koziego Wierchu oddziela Kozia Przełęcz Wyżnia (2240 m n.p.m.) a od pobliskiej Zamarłej Turni wąska i głęboka Kozia Przełęcz. Ściany Kozich Czub opadają wysokimi (ok. 200 m w kierunku Koziej Dolinki i ok. 250 m w kierunku Pustej Dolinki), urwistymi ścianami. Przez ściany poprowadzonych jest kilka dróg taternickich.

Kołowa Czuba (2105 m n.p.m.)

Szczyt w południowej grani odchodzącej od Małego Koziego Wierchu (2228 m n.p.m.), która rozdziela górne piętro Doliny Pięciu Stawów na Dolinkę pod Kołem i Pustą Dolinkę. Od szczytu Małego Koziego Wierchu oddziela go Przełęcz Schodki ok. 2085 m n.p.m. Nazwa przełęczy związana jest z poziomo ułożonych, niewielkich tarasików od strony Pustej Dolinki.

Kołowa Czuba od strony północno-zachodniej (z Dolinki pod Kołem) jest łatwo dostępna. Jej zbocze, aż po szczyt, było terenem pasterskim i nie można określić pierwszego wejścia na szczyt. Pozostałe ściany tworzą urwiska. Najtrudniejsza droga prowadząca na szczyt została wytyczona na środkowej części ściany wschodniej (z Dolinki Pustej). Jako pierwsi pokonali ją Mieczysław Gotkiewicz, Adam Niesiołowski, Antoni Stolfa 23 lipca 1931.

Kończysty Wierch

Szczyt w Tatrach Zachodnich, leżący w grani głównej Tatr, pomiędzy Starorobociańskim Wierchem, oddzielony od niego Starorobociańską Przełęczą i Jarząbczym Wierchem, od którego oddziela go Jarząbcza Przełęcz. Przez szczyty te i przełęcze biegnie granica polsko-słowacka. Kończysty Wierch jest też szczytem zwornikowym – w kierunku północnym odchodzi od niego długa grań, w której wyróżnia się szczyt Czubika (oddzielony od Kończystego Wierchu Dudową Przełęczą) i Trzydniowiańkiego Wierchu. Grań ta oddziela od siebie doliny: Starorobociańska i Jarząbczą. Od południowej strony Kończysty Wierch wznosi się nad Doliną Raczkową.

Zbudowany jest ze skał krystalicznych. Kopulasty wierzchołek porośnięty niską murawą z sitem skuciną i psią trawką. Od północnego-wschodu jego stoki (Nieskorniaki), sąsiadujące ze stokami Czubika, podcięte są niewielkim kotłem lodowcowym zwanym Dudowym Kociołem leżącym w górnej części Starorobociańskiej Doliny. Znajduje się w nim kilka niewielkich Dudowych Stawków. Grań pomiędzy Kończystym Wierchem a Starorobociańskim Wierchem jest w charakterystyczny sposób rozdwojona, znajduje się w niej podłużny rów. Nazwa szczytu występuje już na mapach z 1796 r. jako Koncisti.

Kościelec (2155 m n.p.m.)

Szczyt w Tatrach Wysokich należący do masywu Kościelców. Od Zadniego Kościelca oddziela go Kościelcowa Przełęcz, a od Małego Kościelca przełęcz Karb. Wierzchołek Kościelca wznosi się 533 m ponad powierzchnię Czarnego Stawu Gąsienicowego. Nazwa szczytu wywodzi się prawdopodobnie od kształtu przypominającego dach kościoła. Jego sylwetka w kształcie stromej piramidy to bardzo charakterystyczny i robiący duże wrażenie element panoramy Doliny Gąsienicowej.

Kościeliskie Kopki

Góry leżące w paśmie reglowym pomiędzy Doliną Lejową a Doliną Kościeliską w Tatrach. Składają się z trzech wzniesień: Przednia Kopka (1113 m n.p.m.), Pośrednia Kopka (1305 m n.p.m.) i Zadnia Kopka (1333 m. n.p.m.). Pomiędzy Przednią i Środkową Kopką znajduje się Polana Kopka. Wszystkie są całkowicie zalesione, jedynie Zadnia Kopka kończy się od zachodu niezalesionym urwiskiem Świńskiej Turni. Znajdują się na terenie Tatrzańskiego Parku Narodowego, ale należą do Wspólnoty Leśnej Uprawnionych Ośmiu Wsi z siedzibą w Witowie. Prowadzona jest na ich terenie normalna gospodarka leśna. W 2004 r. potężny huragan zniszczył las na szczycie Zadniej Kopki. Góry przykryte są skałami wapiennymi, tzw. płaszczowiną reglową. Skały te powstały dalej na południe, a następnie w środkowej kredzie (ok. 97 mln lat temu) nasunięte zostały na spodnią warstwę skał. W XIX wieku wydobywano w rejonie Kościeliskich Kopek rudy żelaza znajdujące się w bulastych wapieniach, oraz manganity i hematyty zawarte w łupkach ( w kopalni zwanej Kopka). Przetapiano je następnie w hucie w Starych Kościeliskach. Spomiędzy zboczy Zadniej, Pośredniej i Przedniej Kopki spada do Doliny Kościeliskiej głęboki Wściekły Żleb, w kierunku północnym do Polana Biały Potok mniejszy żleb Jareniec.

Krzesanica (2123 m n.p.m)

Szczyt w Tatrach Zachodnich, najwyższy szczyt zespołu Czerwonych Wierchów, równocześnie też najwyższy polski szczyt zbudowany ze skał osadowych (wapienie, dolomity). Krzesanica wznosi się nad polską Doliną Miętusią i słowacką Doliną Cichą. Nazwa szczytu pochodzi od północnej ściany zwanej krzesaną. W ścianę tę wcina się polodowcowy kocioł - wisząca Dolina Mułowa. W ścianach południowych odkryto kilka awenowych jaskiń. Krzesanica od wschodu sąsiaduje z Małołączniakiem, oddzielona od niego Litworową Przełęczą, od zachodu z Ciemniakiem, odzielona Mułową Przełęczą. Po szczytach tych i przełęczach biegnie granica słowacko-polska. Pierwsze odnotowane zimowe wejście na szczyt w 1908 r.

Małołączniak (2096 m n.p.m)

Szczyt w Tatrach Zachodnich należący do masywu Czerwonych Wierchów. Na wschód sąsiaduje z Kopą Kondracka, oddzielony od niej Małołącką Przełęczą, na zachód z Krzesanicą poprzez Litworową Przełęcz. Małołączniak zbudowany jest z wapieni i dolomitów, a część szczytowa przykryta jest warstwą granitu. Jest to dosyć dobrze wyodrębniony szczyt. Na południe jego zbocza opadają do słowackiej Doliny Cichej, na północ tworzy długie ramię, tzw. Czerwony Grzbiet oddzielający Dolinę Małej Łąki od Doliny Litworowej i Doliny Miętusiej. Czerwony Grzbiet ma niewielkie stosunkowo nachylenie i płaski, długi wierzchołek, ale niżej jego zbocza podcięte są stromymi urwiskami. Kończy się w Dolinie Małej Łąki imponującym urwiskiem Wielkiej Turni. Pokryty jest niską murawą z granitolubnymi gatunkami boimki dwurzędowej i sitem skuciną. W lecie czerwieniejące końce ich pędów nadają Małołączniakowi czerwone zabarwienie. Na stokach wschodnich i w okolicach Małołąckiej przełęczy w lipcu zakwitają licznie piękne i duże kwiaty rzadkiej rośliny tatrzańskiej - pełnika siedmiogrodzkiego, tworzącego tutaj duże kępy.

Mały Kozi Wierch (2228 m n.p.m.)

Szczyt w bocznej grani Tatr na trasie Orlej Perci. Szczyt położony jest pomiędzy Zawratem a Zamarłą Turnią od której oddziela go Zmarzła Przełęcz. Mały Kozi Wierch to rozłożysty masyw o trzech graniach (dwie wzdłuż szlaku). W kierunku Doliny Pięciu Stawów odchodzi trzecia grań (południowa) rozdzielająca Dolinkę pod Kołem od Pustej Dolinki. W niej znajduje się wierzchołek zwany Kołową Czubą (2105 m n.p.m.) oddzielony od szczytu Małego Koziego Wierchu Przełęczą Schodki ok. 2085 m n.p.m. Nazwa przełęczy związana jest z poziomo ułożonych, niewielkich tarasików od strony Pustej Dolinki.

W grani wschodniej Małego Koziego Wierchu znajdują się dwie szerokie turnie – Zmarzłe Czuby (2193 i 2189 m n.p.m.) opadające w kierunku Pustej Dolinki stromymi ścianami. Od głównego wierzchołka oddziela je wąska Zmarzła Przełączka Wyżnia, z której opada głęboki Żydowski Żleb. Bezpośrednio od Zmarzłych Czub schodzą jeszcze dwa inne żleby. Przez północne ściany masywu poprowadzone są drogi taternickie.

Szlak Orlej Perci prowadzi z Zawratu przez dwa niewielkie garby (2180 i 2200 m n.p.m.) na wierzchołek Małego Koziego Wierchu, dalej przez Zmarzłą Przełęcz Wyżnią i jedną z Zmarzłych Czub, z której schodzi się na Zmarzłą Przełęcz. Na tym odcinku zamontowane są liczne łańcuchy a w Zmarzłej Przełęczy Wyżniej często przez całe lato leży płat śniegu.

Miedziane (2233 m n.p.m.)

Masywny szczyt w bocznej grani Tatr oddzielającej Dolinę Pięciu Stawów od Doliny Rybiego Potoku. Grań łączy się z główną granią Tatr na Szpiglasowym Wierchu. Wierzchołek Miedzianego od Szpiglasowego Wierchu rozdziela Szpiglasowa Przełęcz a od Opalonego Wierchu Marchwiczna Przełęcz (2055 m n.p.m.).

Ten położony na zachód od Morskiego Oka szczyt położony jest na terenie ścisłego rezerwatu przyrody (od 1956), dawniej udostępniony turystom, był też jednym z najwyżej położonych miejsc wypasu owiec. Zatem na wierzchołku już od dawna bywali pasterze. Ze szczytu roztacza się piękny widok (w XIX wieku wystawiano w Warszawie panoramę Tatr namalowaną z jego wierzchołka).

Nazwa szczytu związana jest z pracami górniczymi (wydobycie miedzi) prowadzonymi na jego zboczach w XVIII wieku.

Mnich

Samotna turnia powyżej południowo-zachodniego brzegu Morskiego Oka, szczyt o wysokości 2068 m n.p.m.
Słynna, północno-wschodnia ściana turni, którą prowadzą jedne z najtrudniejszych dróg wspinaczkowych w Tatrach opada prawie pionowo 250 m w dół. Najłatwiejsza (choć też wspinaczkowa) droga, nazywana "przez płytę", wiedzie od zachodu od strony Dolinki za Mnichem.

Myślenickie Turnie

Zbudowane z wapieni wzniesienie na północnym grzbiecie Kasprowego Wierchu, o wysokości 1352 m. n.p.m., w Tatrach Zachodnich. W skałach wapiennych Myślenickich Turni jaskinie (nieudostępnione turystycznie). Stacja pośrednia kolei linowej z Kuźnic na Kasprowy Wierch, na której następuje przesiadka do innego wagonika górnego odcinka. W budynku stacji znajdują się silniki napędzające górny i dolny odcinek kolejki linowej oraz restauracja. Myślenickie Turnie otoczone są lasem regla górnego. Widoczny Giewont, Tatry Wysokie i Zachodnie, Dolina Goryczkowa, w dole polana Kalatówki i Dolina Kondratowa oraz dolna i górna stacja kolejki. Obok budynku niewielka polanka, ławki dla turystów. Na wapiennych skałkach przy polance ciekawa roślinność tatrzańska, m. in: skalnica gronkowa i tatrzańska, lepnica bezłodygowa, dzwonek jednostronny.

Niżni Liptowski Kostur

Szczyt o wysokości 2055 m n.p.m. w grani głównej Tatr, należący do Liptowskich Murów. Od Kotelnicy oddziela go Czarna Ławka a od Wyżniego Kostura Niżnia Liptowska Ławka (ok. 2035 m n.p.m.). Przez szczyty te i przełęcze biegnie granica słowacko-polska. Po słowackiej stronie zbocza szczytu opadają do Doliny Ciemnosmreczyńskiej.

Od wierzchołka, w kierunku północnym (w stronę Doliny Pięciu Stawów) odchodzi krótkie, boczne ramię, skręcające w okolice Czarnego Stawu. W wierzchołku Niżniego Kostura główna grań zmienia nieco kierunek ze wschodniego (od Kotelnicy) na południowo-wschodni (w stronę Szpiglasowego Wierchu).

Niżnie Rysy (2430 m n.p.m.)

Szczyt w bocznej grani Tatr Wysokich rozdzielającej Dolinę Białej Wody i Dolinę Rybiego Potoku. Grań odchodzi od Rysów w kierunku północnym, jednocześnie jest to granica pomiędzy Polską a Słowacją. Niżnie Rysy leżą pomiędzy Rysami (szczyty oddziela Przełęcz pod Rysami) a Żabim Szczytem Wyżnim (pomiędzy nimi znajduje się Ciężka Przełączka). Niżnie Rysy są trzecim, co do wysokości, szczytem w Polsce (po Rysach – 2499 i Mięguszowieckim – 2438).

Masyw Niżnich Rysów ma cztery wierzchołki (oddzielone od siebie Przełączkami w Niżnich Rysach) o wysokości: od południa (czyli od Przełęczy pod Rysami):

południowy wierzchołek - 2405 m n.p.m.,
główny wierzchołek 2430 m n.p.m.
2410 m n.p.m.,
2375 m n.p.m.

Szczyt o dwóch wierzchołkach (2115 m n.p.m. i 2105 m n.p.m.) położony w bocznej grani tatrzańskiej odchodzącej na północny wschód od Szpiglasowego Wierchu). Od wierzchołka Miedzianego oddziela go Marchwiczna Przełęcz (2055 m n.p.m.). Z niższego (północnego) wierzchołka odchodzą dwie granie obejmujące dolinę Świstówkę Roztocką (Świstówkę). Krótsze ramię, odchodzące w kierunku Doliny Pięciu Stawów, zakończone jest Świstową Czubą (1764 m n.p.m.). Prawa grań o długości ok. 3,0 km tworzy trawiasty grzbiet Opalonego (o wysokości 1760 – 1450 m n.p.m.). Grań zakończona jest Roztocką Czubą (1426 m n.p.m.), niewielkim, zalesionym szczytem górującym nad Wodogrzmotami Mickiewicza. Zbocza góry poprzecinane są licznymi żlebami, którymi schodzą potężne lawiny. Największe z nich to Głęboki Żleb (Żleb Żandarmerii) i Biały Żleb.

Organy

Wapienne turnie w Dolinie Kościeliskiej w Tatrach Zachodnich. Wznoszą się ponad Polanę Pisaną na wysokość ok.1450 m n.p.m i ciągną na północ od niej . Na południe sąsiadują z nimi wapienne turnie Zdziarów Pisaniarskich, znajdujące się też dużo wyżej od Organów. W masywie Organów znajdują się liczne jaskinie, m. in. najdłuższa w Polsce Jaskinia Czarna, Zbójnickie Okna widoczne z drogi prowadzącej Doliną Kościeliska, a także udostępniona turystycznie Jaskinia Mroźna. Wśród skał Organów wyróżnia się Czarna Turnia. Silnie wyżłobione w wapiennych ścianach rowki i głębsze szczeliny przypominały góralom piszczałki w organach kościelnych i stąd pochodzi nazwa tych turni.

Orla Baszta (2175 m n.p.m.)

szczyt w bocznej grani Tatr pomiędzy Granatami a Buczynowymi Turniami. Nazwany tak przez poetę Franciszka Henryka Nowickiego ok. 1901 r. Nazwa wywodzi się od kształtu turni przypominającej ruinę baszty i od miejsca jej położenia – w Orlej Perci. Orlą Basztę od Granatów (dokładniej od Skrajnego Granatu) oddziela Granacka Przełęcz (2145 m n.p.m.) a od Buczynowych Turni (dokładniej od Wielkiej Buczynowej Turni) Przełęcz Nowickiego (2105 m n.p.m.).

Ornak

grzbiet górski rozdzielający Dolinę Starorobociańską od Doliny Pyszniańskiej w Tatrach Zachodnich. Jest to boczne odgałęzienie grani głównej Tatr odbiegające od niej pomiędzy szczytami Starorobociańskiego Wierchu i Błyszcza w niewybitnym szczycie zwornikowym – Siwym Zworniku. Długi, masywny grzbiet biegnie w kierunku północnym do Iwaniackiej Przełęczy i posiada kilka kulminacji: Suchy Wierch Ornaczański (1832 m n.p.m.), Ornak (1854 m n.p.m.), Zadni Ornak (1867 m n.p.m.), Kotłowa Czuba 1840 m n.p.m.). Przedzielone one są niewielkimi przełęczami: Wyżnią Ornaczańską Przełęczą, Ornaczańską Przełęczą i Kotłowym Siodłem.

Ornak wznosi się ponad otaczającymi go dolinami na wysokość względną 500-700 m. Na wschodnich zboczach znajduje się dawniej wypasana Hala Ornak. Do Doliny Starorobociańskiej opada kilka żlebów: Banisty Żleb, Pośredni Żleb, Graniczniak, Żleb na Przełęcz, Żleb pod Pyszną, do doliny Pyszniańskiej Żleb Piszczałki, Ornaczański Żleb i najbardziej znany Żleb pod Banie. Żlebami tymi w zimie często schodzą lawiny. Grzbiet Ornaku jest na znacznej długości odsłonięty, roztaczają się z niego rozległe widoki, szczególnie na pobliski Kominiarski Wierch i rejon Doliny Tomanowej i Pyszniańskiej z wznoszącymi się nad nimi szczytami Ciemniaka, Tomanowego i Smreczyńskiego Wierchu, Kamienistej,oraz na Błyszcza i Starorobociański Wierch, które prezentują się stąd bardzo okazale. .W czasie burzy grzbiet jest niebezpieczny.

Ornak zbudowany jest ze skał metamorficznych z dodatkiem granitów, wierzchołek zaś i część masywu od strony północnej z kwarcytowych piaskowców. W jego masywie już od XV w istniały kopalnie, w których wydobywano rudy metali kolorowych, a od XVII w również żelaza.

Ostry Wierch

Tatrzański szczyt o wysokości 1475 m n.p.m. w reglowej grupie Gęsiej Szyi pomiędzy Zadnią Kopą Sołtysią (1420 m n.p.m.), oddziela je Zadnia Przełęcz Sołtysia (1386 m n.p.m.) i Suchym Wierchem Waksmundzkim (1485 m n.p.m.), rozdziela je Wyżnia Filipczańska Przełęcz (1435 m n.p.m.). Szczyt oddziela Dolinę Filipkę od Doliny Pańszczycy.

Pośrednia Kopka

Reglowe wzniesienie pomiędzy Doliną Kościeliską a Doliną Lejową w Tatrach Zachodnich. Jest to jeden ze szczytów Kościeliskich Kopek (pozostałe to: Przednia Kopka i Zadnia Kopka. Zachodnie zbocza Pośredniej Kopki opadają do Doliny Lejowej ( u ich podnóża leży Polana Huty Lejowe), północne do Polany Biały Potok, wschodnie do Żlebu Jarowiec i Wściekłego Żlebu, północne sąsiadują z Zadnią Kopką. Na północno-wschodnim grzbiecie leży niewielka Polana Kopka.

Pośrednia Kopka wznosi się na wysokość 1305 m n.p.m. i przykryta jest skałami wapiennymi, tzw. płaszczowiną reglową, która powstała dalej na południu, a w środkowej kredzie została nasunięta na spodnią warstwę skał

Pośrednia Turnia  (2 128 m n.p.m.)

Drugi od zachodu szczyt Tatr Wysokich, leżący w grani głównej Tatr, pomiędzy Skrajną Turnią (oddzielony od niej Skrajną Przełęczą o wysokości 2 071 m n.p.m.), a Świnicą, od której oddzielony jest Świnicką Przełęczą. Zbudowany jest z piaskowców kwarcytowych. Przez szczyty te i przełęcze przebiega granica słowacko-polska. Po stronie słowackiej pokryte złomem kamiennym zbocza Pośredniej Turni opadają do Doliny Walentkowej, po stronie polskiej do Doliny Gąsienicowej. Od strony Doliny Gąsienicowej zbocza części wierzchołkowej są strome, przecięte żlebem tworzącym u podstawy duży stożek piargowy

Przednia Kopka

Wzniesienie reglowe pomiędzy Doliną Kościeliską a Doliną Lejową w Tatrach Zachodnich. Należy do grupy trzech Kościeliskich Kopek (pozostałe to Zadnia Kopka i Pośrednia Kopka). Przednia Kopka jest najniższa z nich (1113 m n.p.m.) i najdalej wysunięta na północ. Od Zadniej Kopki oddzielona jest na południowej stronie Wściekłym Żlebem. Jej północne zbocza opadają do Kiry Leśnickiej i Polany Biały Potok, zachodnie do Żlebu Jaroniec oddzielającego ją od Pośredniej Kopki, a wschodnie do polany Wyżnia Miętusia Kira. Kościeliski Potok wyżłobił w nich stromą ścianę, tzw. Bramę Kantaka. Jest to pierwsze zwężenie na Dolinie Kościeliskiej.

Rakoń  (1879 m n.p.m.)

Słabo wyróżniający się szczyt w Tatrach Zachodnich, znajdujący się w długiej bocznej grani, która odgałęzia się od głównej grani Tatr w Wołowcu i biegnie w północnym kierunku. Przez grań tę biegnie granica polsko- słowacka. Rakoń od Wołowca oddzielony jest niewielką przełęczą Zawracie, nad którą wznosi się tylko 24 m, od sąsiedniego w południowym kierunku Grzesia Łuczniańską Przełęczą (1602 m n.p.m.). W kierunku północno-zachodnim z Rakonia odchodzi jeszcze jedna grań, która rozdziela słowackie doliny: Dolinę Łataną i Rohacką. Jego wschodnie zbocza opadają do Doliny Chochołowskiej Wyżniej.

Roztocka Czuba (1426 m n.p.m.)

Lesisty szczyt kończący północno-wschodni grzbiet Opalonego w pobliżu Wodogrzmotów Mickiewicza. W kierunku Doliny Roztoki opada skalnym urwiskiem nazywanym Orla Ściana.

Rysy

Najwyższy szczyt Tatr polskich i równocześnie najwyższy szczyt Polski o wysokości 2499 m n.p.m.. Najwyższy wierzchołek masywu Rysów (tzw. środkowy 2503 m n.p.m.) leży po słowackiej stronie podobnie jak najniższy wierzchołek południowo-wschodni (2473 m). Na granicy polsko-słowackiej znajduje się też szczyt Niżnich Rysów.

Rysy należą do Korony Gór Polskich.

Masyw Rysów leży na południowy wschód od Morskiego Oka w punkcie zwornikowym głównego grzbietu Tatr i grani odchodzącej od niego ku północy, w której tkwią Niżnie Rysy i Żabie Szczyty (Wyżni i Niżni). U stóp leżą: Dolina Rybiego Potoku, Dolina Białej Wody i Dolina Mięguszowiecka. Od zachodu ogranicza go od Niżnych Rysów Przełęcz pod Rysami, od zachodu od Żabiego Konia Przełęcz Żabia, a od południowego wschodu od masywu Wysokiej szerokie siodło Wagi.

Nazwa Rysy nie pochodzi, jak powszechnie się uważa, od ukośnego żlebu widocznego w masywie góry, ale od pożłobionych zboczy całego kompleksu Niżnych Rysów, Wyżniego Żabiego Szczytu i Żabiego Mnicha. Później nazwę tę przyjęto dla szczytu, który nosi ją dziś.

Sarnia Skała

Szczyt w pasie reglowym Tatr Zachodnich, między Doliną Białego a Doliną Strążyską. Wysokość - 1377 m n.p.m. Zbudowany jest z wapieni dolomitowych i tworzy grzbiet składający się z kilku oddzielnych, niedużych i stromo podciętych turni. Ku północy odbiegają od niej dwa grzbiety wznoszące się ponad Doliną ku Dziurze i Doliną Spadowiec. Pod Sarnią Skałą niewielka, zarastająca kosodrzewiną polana. Dawniej Sarnią Skałę nazywano Małą Świnicą i była ona intensywnie penetrowana przez poszukiwaczy skarbów. Obecnie jest badana przez botaników i wielbicieli roślin tatrzańskich. Na jej gołych skałach pięknie zakwitają gatunki roślin wapieniolubnych, m. in. dębik ośmiopłatkowy i dzwonek jednostronny. Rośnie tutaj także miniaturowa krzewinka - wierzba alpejska, omieg kozłowiec, różeniec górski, jaskier alpejski, kilka gatunków skalnic i wiele innych. Na Sarniej Skale obserwuje się zjawisko obniżenia wszystkich pięter roślinności. Jest to spowodowane zacieniającym działaniem potężnych ścian Giewontu znajdujących się po jej południowej stronie w bezpośredniej bliskości.

Siwy Zwornik

Szczyt w Tatrach Zachodnich, leżący w grani głównej Tatr, przez którą przebiega granica słowacko-polska. Zbudowany jest ze skał krystalicznych. Na zachód od niego znajduje się Gaborowa Przełęcz i wznosi wyniosła piramida Starorobociańskiego Wierchu, na południowy wschód zaś przełęcz Liliowy Karb i niska, postrzępiona grań Liliowych Turni. Siwy Zwornik wznosi się nad trzema dolinami:Starorobociańską, Pyszniańską (górna część Doliny Kościeliskiej) i Gaborową. Od północnej i zachodniej strony jego zbocza są skaliste i dość stromo podcięte. Pozostałe zbocza porośnięte niską murawą z sitem skuciną o czerwieniejących pędach.

Skoruśniak (małołącki)

Zalesiony długi grzbiet w pasmie reglowym Tatr, oddzielający dolną część Doliny Małej Łąki od Doliny Miętusiej. Dolną, północną jego granicę stanowi przełęcz Przysłop Miętusi, górną, południową Siwarowa Przełęcz oddzielająca go od Kobylarzowej Turni. Zachodnie zbocza Skoruśniaka opadają do polan reglowych; Niżniej i Wyżniej Miętusiej Równi. Jeszcze do 1860 r. istniała na nich, w lesie, tuż ponad samą halą kopalnia rudy żelaza Wantule. Pokrywała ona aż 60 % zapotrzebowania huty w Kuźnicach. W 1968 r. halny zniszczył drzewostan Skoruśniaka, obecnie już odnowił się on. Strome zbocza wschodnie opadają do Wielkiej Polany Małołąckiej. Dawniej były ogołocone z lasu, wypasane i silnie zniszczone wskutek erozji spowodowanej nadmiernym wypasem. Obecnie uległy zalesieniu.

Skrajna Turnia  (2097 m n.p.m.)

Pierwszy od zachodu szczyt Tatr Wysokich pomiędzy przełęczą Liliowe, a Skrajną Przełęczą. Zbudowany jest z granitu. Leży w głównym grzbiecie Tatr. Następnym szczytem w tym grzbiecie, w kierunku na wschód jest Pośrednią Turnia, a potem Świnica. Przez szczyty te i przełęcze przebiega granica słowacko-polska. Po stronie słowackiej zbocza Skrajnej Turni opadają do Doliny Walentkowej, po stronie polskiej do Doliny Gąsienicowej. Od strony Doliny Gąsienicowej zbocza części wierzchołkowej są strome, przecięte żlebem tworzącym u podstawy duży stożek piargowy.

Smreczyński Wierch

Szczyt górski o dwu wierzchołkach (2068 i 2066 m n.p.m.), znajdujący się w głównym grzbiecie Tatr Zachodnich. Przebiega przez niego granica polsko-słowacka. Na jego północnych ścianach widoczny jest charakterystyczny poziomy taras. Po słowackiej, stronie jego południowe stoki opadają długim grzbietem do Doliny Hlinej. Po polskiej stronie z jego wierzchołków i grani pomiędzy Tomanową Kopą opadają na północ dwa grzbiety o długości ok. 1,5 km, oddzielając od siebie Dolinę Tomanową i Dolinę Pyszniańską (górne odgałęzienia Doliny Kościeliskiej). Z wyższego, zachodniego wierzchołka opada Skrajny Smreczyński Grzbiet, z grani po wschodniej stronie tego wierzchołka Pośredni Smreczyński Grzbiet. Pomiędzy tymi grzbietami znajduje się cyrk lodowcowy - Skrajna Dolina Sucha Smreczyńska.

Szczyt zbudowany ze skał metamorficznych (granit i gnejsy) ma kształt szerokiej piramidy z masą luźnych kamieni. Od położonej na wschód Tomanowej Kopy oddzielony jest Smreczyńską Przełęczą, od położonej na zachód Kamienistej - Hlińską Przełęczą.

Starorobociański Wierch, dawniej: Klin, Wysoki Wierch

Najwyższy szczyt w polskiej części Tatr Zachodnich (2176 m n.p.m.) i jeden z najwyższych szczytów tego pasma.

Nazwa szczytu pochodzi od dawnej Hali Stara Robota, położonej w Dolinie Starorobociańskiej, która jest największym z odgałęzień Doliny Chochołowskiej. Nazwa stara robota oznacza nieczynne wyrobiska – w dolinie tej wydobywano rudę żelaza prawdopodobnie już w XVI wieku. W dokumentacji górniczej notowany jest w 1766. Starorobociański Wierch leży w grani głównej Tatr, po której biegnie granica słowacko-polska. Od sąsiedniego w tej grani na zachód szczytu Kończystego Wierchu oddzielony jest Starorobociańską Przełęczą. W kierunku na wschód sąsiaduje z niewybitnym szczytem zwanym Siwym Zwornikiem, oddzielony od niego Gaborową Przełęczą. Starorobociański Wierch góruje ponad dolinami: Starorobociańską, Raczkową i Gaborową. Zbudowany jest z białych granitów i łupków krystalicznych. Jego wierzchołek to krótka (ok. 40 m długości), południowo-północna grań. Góra ma kształt piramidy, a jej zbocza mają kamienisty charakter. Od strony Doliny Starorobociańskiej podcięte są stromym, ok. 500 metrowej wysokości urwiskiem. Rudziejące już w połowie lata pędy situ skuciny nadają górze czerwonawe zabarwienie.

Stoły

Nieduży masyw górski w Tatrach, położony nad Doliną Kościeliską, ponad Niżnią Polaną Pisaną. Od południowejstrony zbocza Stołów opadają do Żlebu Żeleźniak, ku północy do przełęczy Przysłop Kominiarski. Nazwa pochodzi od dawnych kopalni rud żelaza, tzw. sztolni znajdujących się w zboczach Stołów. W sztolniach południowo-wschodnich zboczy wydobywano bardzo dobrą rudę żelaza hematyt, zawierającą od 40 do 70 % czystego żelaza. Zbudowany jest z wapieni triasowych, jego szczyt Suchy Wierch ma wysokość 1429 m n.p.m.

Suchy Wierch

Szczyt masywu Stołów wznoszącego się po zachodniej stronie Doliny Kościeliskiej w Tatrach Zachodnich. Zbudowany jest z wapieni triasowych. Ku północy jego zbocza opadają do przełęczy Przysłop Kominiarski, od południowej strony do Żlebu Żeleźniak. Ponadto w południowym kierunku odchodzi od szczytu grań łącząca się z Raptawicką Granią. W grani tej znajduje się niewielka Przełączka ku Stawku. Nazwa przełączki pochodzi od niewielkiego stawku znajdującego się na zachodnich stokach grani tuż pod przełączką. Na sam szczyt nie prowadzi znakowany szlak turystyczny, można jednak dość do Polany na Stołach znajdującej się ok. 400 m od szczytu.

Suchy Wierch Ornaczański

Jeden ze szczytów grzbietu górskiego Ornak w Tatrach Zachodnich, oddzielającego górną część Dolina Kościeliskiej (Dolinę Pyszniańską) od górnej części Doliny Chochołowskiej (Dolinę Starorobociańską). Długi grzbiet Ornaku posiada cztery szczyty niewiele wznoszące się ponad główną grań. Są to, licząc od strony Iwaniackiej Przełęczy: Suchy Wierch Ornaczański (1 832 m n.p.m.), Ornak (1854 m n.p.m.), Zadni Ornak (1 867 m n.p.m.) i Kotłowa Czuba (1 840 m n.p.m.). Pomiędzy Suchym Wierchem Ornaczańskim a Ornakiem znajduje się niewielka Przełęcz Ornaczańska Wyżnia (1 825 m n.p.m.).

Suchy Wierch Ornaczański

Najniższy z czterech wierzchołków Ornaku i najbardziej wysunięty na północ jest stosunkowo łagodny i całkowicie porośnięty niską murawą i kępami kosodrzewiny. Doskonałe widoki na bliski stąd Kominiarski Wierch

Suchy Wierch Tomanowy

Szczyt o wysokości 1860 m n.p.m. w głównym grzbiecie Tatr Tatr Zachodnich, znajdujący się pomiędzy Tomanowym Wierchem Polskim a Tomanową Przełęczą (znajdujące się w tym miejscu mniej więcej na linii południe-północ). Biegnie przez nie granica słowacko-polska. Po słowackiej stronie zbocza Suchego Wierchu opadają do Doliny Tomanowej Liptowskiej, a po polskiej stronie grzbietem do Doliny Tomanowej (górna część Doliny Kościeliskiej. Z zachodniej strony tego grzbietu znajduje się Sucha Dolina Tomanowa, po wschodniej stronie Kamienisty Żleb, którym biegnie czerwony szlak turystyczny od Doliny Tomanowej na Tomanową Przełęcz.

Zbocza góry mają charakter kamienisty - pokryte są gołoborzem, zarastającym kosówką. Po stronie polskiej, pomiędzy grzbietem Suchego Wierchu i Tomanowego Wierchu Polskiego znajduje się polodowcowy kocioł - Sucha Dolina Tomanowa.

Szpiglasowy Wierch

Szczyt o wysokości 2172 m n.p.m. położony w głównej grani Tatr pomiędzy szczytami: Kopą nad Wrotami (oddzielają je Wrota Chałubińskiego) a Wyżnim Kosturem. Szczyt stanowi kulminację odcinka nazywanego Liptowskimi Murami (jest to najwyższy szczyt na odcinku od Wrót Chałubińskiego do Czarnej Ławki).

Szpiglasowy Wierch to szeroki masyw o dwóch wierzchołkach. Wyższy jest zwornikiem głównej grani Tatr i grani bocznej, w której znajdują się Miedziane (oddzielone Szpiglasową Przełęczą) i Opalony Wierch. Drugi wierzchołek, położony na południowy wschód ma nazwę Szpiglasowy Kopiniec i od głównego oddzielony jest przełęczą zwaną Szpiglasowe Wrótka. Zbocza szczytu opadają w kierunku Dolinki za Mnichem, Doliny Pięciu Stawów po stronie polskiej oraz Doliny Ciemnosmreczyńskiej (słow. Temnosmrečinská dolina), górnego piętra Doliny Koprowej (Kôprová dolina) po stronie Słowacji. Szczyt jest łatwo dostępny z Szpiglasowej Przełęczy (wejście jest dozwolone pomimo braku znakowanej trasy turystycznej). Obecna nazwa szczytu pochodzi od sąsiadującej z nim Szpiglasowej Przełęczy została wprowadzona przez Witolda H. Paryskiego w 1951 r. Dawniej był nazywany Grubym Wierchem

Tomanowy Wierch Polski

Szczyt o wysokości 1978 m, leżący w załamaniu głównego grzbietu Tatr, po którym biegnie granica polsko-słowacka. Od Ciemniaka w Czerwonych Wierchach oddzielony jest mniejszym wierzchołkiem Suchego Wierchu Tomanowego i Tomanową Przełęczą. W kierunku na zachód tworzy krótką grań zakończoną szczytem Tomanowej Kopy. Zbudowany jest z kwarcytowych piaskowców i jego zbocza są wybitnie kamieniste. Na północny zachód jego stoki opadają do Doliny Tomanowej, na południowy wschód do słowackiej Doliny Tomanowej Liptowskiej i Doliny Hlinej. W podszczytowych partiach góry znajduje się kilka płytkich kotłów polodowcowych, z których największy leży po stronie polskiej, w górnej części Doliny Tomanowej, tzw. Sucha Dolina Tomanowa.

Uhrocie Kasprowe

Północno-wschodni, długi grzbiet górski odchodzący od Kasprowego Wierchu w Tatrach i oddzielający Doliną Gąsienicową od Doliny Kasprowej. Jest stosunkowo płaski i porośnięty w górnych partiach kosówką i murawą. Od strony Doliny Gąsienicowej grzbiet ma łagodne zbocza, porośnięte kosodrzewiną, od strony Doliny Kasprowej są to strome skały. W najwyższym punkcie osiąga wysokość 1 852 m n.p.m. Na grzbiecie tym znajduje się jeszcze jedno, niewybitne wzniesienie zwane Małym Uhrociem Kasprowym (1 750 m n.p.m.), od Kopy Magury oddzielone szeroką, zarośniętą kosodrzewiną przełęczą Mechy (1 662 m n.p.m).

Walentkowy Wierch, Walentkowa

Szczyt w głównej grani Tatr o wysokości 2156 m n.p.m. Położony jest na południe od Świnicy (rozdziela je Przełęcz Walentkowa) i na północny zachód od Gładkiego Wierchu (rozdziela je Gładka Przełęcz). Szczyt łączy ze Świnicą urozmaicona, wąska Walentkowa Grań, obejmująca wschodnią część Walentkowej Doliny (Kamenná Tichá w Słowacji) i Doliny pod Kołem i leżącym w niej Zadnim Stawem (w Dolinie Pięciu Stawów).

Wierch Poroniec

Zalesiony grzbiet górski w Tatrach polskich, położony na wysokości 1105 m n.p.m. Znajduje się na nim skrzyżowanie Drogi Oswalda Balzera z Zakopanego do Morskiego Oka, oraz drogi przez Bukowinę Tatrzańską do polsko-słowackiego przejścia granicznego w Łysej Polanie. Odległość do Zakopanego - 17,6 km, do Łysej Polany - 3,7 km. Znajduje się tutaj płatny parking dla samochodów osobowych. W lasach wokół wierchu występują jelenie, głuszce , czasami niedźwiedzie i wilki.

Wołowiec

Szczyt w Tatrach o wysokości 2064 m n.p.m. leżący na złączeniu trzech grani: od wschodu, grani z Jarząbczym Wierchem i Łopatą, od północy grani biegnącej przez Bobrowiec, Grześ i Rakoń oraz trzeciej, od południa grani z Rohaczem Płaczliwym i Ostrym. Ten jeden z najwyższych szczytów polskiej części Tatr Zachodnich wznosi się nad dolinami: Chochołowską, Rohacką i Jamnicką. Kopulasty masyw zbudowany ze skał metamorficznych (alaskity i mylonity) został w plejstocenie podcięty z 3 stron przez lodowiec.

Wyżni Liptowski

Szczyt o wysokości 2083 m n.p.m. w grani głównej Tatr, należący do Liptowskich Murów. Od Niżniego Kostura oddziela go Niżnia Liptowska Ławka (ok. 2035 m n.p.m.) a od Szpiglasowego Wierchu Wyżnia Liptowska Ławka (2055 m n.p.m.). Przez szczyty te i przełęcze biegnie granica słowacko-polska. Zbocza szczytu schodzą do Doliny Pięciu Stawów i do Doliny Ciemnosmreczyńskiej.

Obecnie szczyt ten, podobnie jak cały Liptowski Mur nie jest udostępniony turystycznie.

Zadni Mnich (2172 m n.p.m.)

Szczyt w głównej grani Tatr Wysokich. Jako jedyny z trzech Mnichów nie jest widoczny znad Morskiego Oka (zasłania go Mnich), ale widać go np. z drogi nad Morskie Oko z byłego parkingu na polanie Włosienica. Szczyt położony jest pomiędzy Cubryną a Ciemnosmreczyńską Turnią. Od Cubryny oddziela go Przełączka pod Zadnim Mnichem a od Ciemnosmreczyńskiej Turni, Ciemnosmreczyńska Przełączka.