Biały Dunajec Bukowina Tatrzańska Białka Tatrzańska Poronin Zakopane

Dawnymi czasy przybywali na tereny tatr i podhala osiedleńcy z różnych stron: z Małopolski, Mazowsza a nawet odległej Wołoszczyzny. Życie pierwszych osadników-rolników, pasterzy, myśliwych – było twarde i bezlitosne. Góry i lasy murem odgradzały ten dziki, pierwotny kraj, żyjący własnym życiem, według własnych praw i zwyczajów. Puszcza dawała wolność, ale góral musiał walczyć ze srogim klimatem, wichrem, zamiecią, głodem, chorobą i obcym napastnikiem. Kraina ta stworzyła lud twardy i uparty. Oddzielny rozdział w życiu górali stanowiło istniejące tu niegdyś zbójnictwo.

W starodawnych czasach góral wszystko wytwarzał sam. Budował chaty z olbrzymich pni, sporządzał z drzewa cały sprzęt domowy, strugał kołowrotki, skrzynie, ławy, wykuwał z metalu narzędzia i ozdoby. Lud ten stworzył własny styl w budownictwie, własną gwarę, strój, tańce, muzykę i obrzędy. Do niedawna górale nosili bieliznę i ubiory wyrabiane z lnu i owczej wełny. Stroje góralskie są przyozdabiane barwnymi haftami. Spośród wielu zanikających obrzędów zachowały się starodawne „śmigusy”, kolędnicy z „szopką betlejemską”, wesela góralskie, swoiste rytuały pasterskie, wyrabianie sera owczego – oscypka i bundzy. Żywa jest nadal góralska muzyka, przyśpiewki oraz żywiołowy taniec harnasiów – „zbójnicki”.

Na strój górala składają się: wełniane spodnie i cucha ozdobione sercami „parzenic”, lniana koszula, skórzane kierpce, serdak, filcowy kapelusz, szeroki skórzany pas.

Na strój góralki składają się: kwieciste marszczone spódnice, białe krochmalone halki, biała haftowana bluzka, ozdobny gorset, sznury korali, skórzane kierpce.