Biały Dunajec Bukowina Tatrzańska Białka Tatrzańska Poronin Zakopane

Historia znakowania szlaków turystycznych w górach sięga jeszcze końca XIX w. Dokładnie w roku 1887 Walery Eljasz Radzikowski za pomocą pojedynczych pasków czerwonej farby wytyczył w Tatrach pierwszy szlak z Toporowej Cyrhli przez Psią Trawkę, Polanę Waksmundzką i Wodogrzmoty Mickiewicza do Morskiego Oka. Kilka lat później - w 1906 r. - na terenie Beskidów posłużono się podobną techniką (Hugo Zapałowicz), aby wyznakować szlak turystyczny z Suchej przez Magurkę (872 m n.p.m.) do Zawoi. Cele zaistnienia w terenie pierwszych dróg znakowanych pozostawały dosyć różne od współczesnych motywacji, w Tatrach miały służyć przede wszystkim ochronie przyrody, w Beskidzie Żywieckim - dostarczać roli poznawczej.

Polskie Towarzystwo Tatrzańskie – poprzednik Polskiego Towarzystwa Turystyczno - Krajozawczego odegrały w całej problematyce górskiego znakowania rolę kluczową. Z biegiem czasu miało miejsce stałe doskonalenie techniki znakowania, a jednocześnie szybki rozwój sieci szlaków, z dążeniem do przenoszenia coraz większego dorobku szlaków do literatury górskiej. Sam proces przekształcenia pierwszej techniki znakowania na obecny wzór szlaku trójpasowego dokonał się stosunkowo szybko (największe zasługi mają - Kazimierz Sosnowski i Felisk Rapf), natomiast ewolucje w metodyce i w technice kładzenia znaków szlaku trwały znacznie dłużej, a szczególnie zasłużyli się w tym Witold Mileski i Władysław Krygowski.

Istotne okazywało się również coraz większe doświadczenie Towarzystwa w nadzorze organizacyjnym, a jednocześnie w opiece społecznej nad szlakami w górach, aż do osiągnięcia stanu obecnego - około 11 000 km tych szlaków. Polską metodykę znakowania uznano za modelową i od lat siedemdziesiątych XX w. zaczęła być akceptowana w górach innych krajów europejskich, m.in.: w Rumunii, w Bułgarii, na Węgrzech czy w Niemczech (na terenach byłej NRD). Ze strony PTTK wyszła inicjatywa upowszechniania szlaków górskich w innych krajach na podstawie naszych zasad metodyki. Dlatego w obecnym systemie międzynarodowych szlaków pieszych w górach w ramach Europejskiego Związku Wędrownictwa (EWV) wykorzystano przede wszystkim nasze PTTK-owskie doświadczenia i bazę merytoryczną oraz techniczną.

PTTK nie tylko wypracowało dobre i sprawdzone zasady metodyki, ale dysponuje doświadczoną kadrą znakarzy, działającą w 43. oddziałach PTTK w polskich górach, który to teren został oddziałom przyporządkowany. Biorąc pod uwagę wysoką merytoryczną fachowość naszej kadry, w roku 2002 zaproponowano stworzenie instytucji rzeczoznawców do spraw szlaków górskich o statusie państwowym, z możliwością koordynowania projektów dotyczących szlaków, które proponują inne, poza PTTK, organizacje i instytucje.

źródło: www.gosciniec.pttk.pl