Biały Dunajec Bukowina Tatrzańska Białka Tatrzańska Poronin Zakopane

24 lutego 1985 roku przedstawienie "Witkacy-Autoparodia"-"Niesmaczny góralsko-ceperski skecz Zakopiańczykom (prawdziwym?) poświęcone" - rozpoczęło w Zakopanem istnienie Teatru, który przyjął imię Stanisława Ignacego Witkiewicza. Założyli go studenci i absolwenci wydziałów aktorskiego i reżyserii dramatu Państwowej Wyższej Szkoły Teatralnej w Krakowie. Złączyło ich dążenie do artystycznej samodzielności, chęć wspólnego poszukiwania idei oraz sposobów tworzenia, poparte niezgodą na bezwład ówczesnych instytucji kulturalnych. Pierwszym efektem pracy Zespołu, dokonanym w okresie studiów i zaprezentowanym w Zakopanem, był spektakl "Pragmatyści" St. I. Witkiewicza. Dziesięć przestawień, zagranych w sierpniu 1984 r. przy nieustannie wypełnionej widowni pozwoliło podjąć ryzyko urzeczywistnienia marzeń o własnym teatrze w miejscu, którego Witkacy byl ciągle niezbywalną cząstką. Powstanie sceny w Zakopanem stawało się tego potwierdzeniem, jako odległe echo próby zawiązania tutaj przez autora "Wariata i zakonnicy" eksperymentalnego Teatru Formistów w 1925 r.

Teatr narodził się jednego wieczoru w miejscu, gdzie spotkali się aktorzy i widzowie. Narodził się i umarł, by zmartwychwstać nazajutrz. Urzędowy nakaz nie jest w stanie "powołać do życia". Teatr ustanawiany jest za każdym razem na nowo, gdy publiczność i aktor stają naprzeciw siebie. Wynik tego spotkania jest nieprzewidywalny. ("Dziś oto, za chwilę, odbędzie się próba stworzenia teatru. Proszę się napić gorącej herbaty, proszę się rozgrzać. Będziemy potrzebowali wysokiej temperatury!")

Teatr Witkiewicza powstał z niezgody na uczestnictwo w oficjalnej instytucji. Tym samym jest wymierzony przeciwko utwierdzanemu przez nią porządkowi społecznemu oraz przeciwko odpowiadającej mu powszechnej świadomości, świadomości martwiejącej, akceptującej własną bezsilność. Proroctwo przełomu duchowego, rozbrzmiewające z tej sceny, zostało uwiarygodnione przez ów śmiały akt założycielski

Od początku swego istnienia Teatr im. St. I. Witkiewicza spełnia rolę "schroniska", miejsca, gdzie spotykają się ludzie odczuwający wciąż żywą potrzebę obcowania ze sztuką. W świecie postępującej mechanizacji i materializacji, lekceważenia i brzydoty, protestem wydaje się dbałość o to, co piękne i bezinteresowne. Życie Teatru poddane jest własnemu rytmowi wyznaczanemu przez daty rozpoczęcia letniego i zimowego sezonu, premiery, "karnawał u Witkacego", lutowe świętowanie Urodzin. Te szczególne okazje gromadzą w progach Teatru Witkiewicza wybitnych artystów oraz teoretyków rozmaitych dziedzin sztuki.

Przeciwstawiając się atomizacji i specjalizacji, które oddalają od siebie i izolują twórców, ich dzieła i poszczególnych odbiorców sztuki, Teatr im. St. I. Witkiewicza widzi swoje powołanie w kreowaniu takiego modelu artystycznego zdarzenia, które pobudza do otwartości i jest szansą dialogu. Przesłanie to realizuje się w każdym przedstawieniu, które czyni widza aktywnym partnerem gry.