Biały Dunajec Bukowina Tatrzańska Białka Tatrzańska Poronin Zakopane

Blisko stuletnia willa Atma położona nad potokiem Młyniska przy jednej z najstarszych ulic w Zakopanem - Kasprusie, mieści obecnie jedyne w Polsce muzeum biograficzne Karola Szymanowskiego.

Karol Szymanowski urodził się w 1882 r. w Tymoszówce na Ukrainie, zmarł w Lozannie w 1937 r. Był najwybitniejszym polskim kompozytorem pierwszej połowy XX wieku, którego dzieła do dziś pozostają w repertuarze najznakomitszych solistów i orkiestr na całym świecie. Od wczesnej młodości bywał w Zakopanem; pod koniec życia osiadł tam na stałe i zamieszkał w willi „Atma”.

Willa „Atma”, zbudowana około roku 1890 przez Józefa Kasprusia - Stocha w stylu zakopiańskim, wprowadzonym do architektury przez Stanisława Witkiewicza, jest typowym przykładem pensjonatu górskiego, jakich wiele wzniesiono w Zakopanem na przełomie XIX i XX wieku z myślą o wynajmowaniu coraz liczniej przybywającym tu letnikom. Słowo atma wywodzi się z sanskrytu (atma = dusza) i w myśl wierzeń hinduskich oznacza błogostan, absolutny spokój duszy właściwy bogom. Nazwę tę nadali willi wypoczywający tutaj letnicy.

Idea stworzenia w „Atmie” muzeum Szymanowskiego zrodziła się około 1937 r., kiedy to w jednym ze wspomnień pośmiertnych o twórcy Harnasiów myśl taką poddał kompozytor Michał Kondracki. Ponownie z inicjatywą tą wystąpił w 30 lat później na łamach „Życia Warszawy” krytyk muzyczny - Zdzisław Sierpiński. Tym razem zyskała ona szeroki oddźwięk w środowisku muzycznym i w społeczeństwie. Wkrótce potem, znany krytyk i pisarz Jerzy Waldorff utworzył społeczny komitet działający na rzecz wykupienia „Atmy” i stanąwszy na jego czele pokierował akcją zbierania składek, które miały stworzyć fundusz, niezbędny do realizacji przedsięwzięcia. Fundusze napływały przez kilka lat. W 1972 r. Warszawskie Towarzystwo Muzyczne wykupiło „Atmę” wraz z przynależną do niej parcelą. W roku 1974 dom przekazano Muzeum Narodowemu w Krakowie. W 1976 r., po zakończonym remoncie, willę udostępniono publiczności.

W muzeum zgromadzono pamiątki po Karolu Szymanowskim. W pełni odtworzono na podstawie zachowanych zdjęć i opisów jego gabinet. Pozostałe wnętrza zaaranżowano w ten sposób, aby wiernie oddać klimat lat międzywojennych, uzupełniając ekspozycję informacjami o kompozytorze.

Podstawowe zadanie, jakiemu ma służyć muzeum, tj. propagowanie o Karolu Szymanowskim i popularyzacja jego twórczości, a także upamiętnienie pobytu kompozytora na Podhalu, realizowane jest nie tylko poprzez otwarcie dla publiczności wystawy w willi „Atma”. Celowi temu służą także organizowane przez Towarzystwo Muzyczne im. Karola Szymanowskiego w muzeum koncerty muzyki Szymanowskiego w wykonaniu najlepszych odtwórców jego dzieł i emitowanie muzyki podczas zwiedzania muzeum.

źródło: http://www.muz-nar.krakow.pl/

Dzieło Władysława Zamoyskiego legło przed stu laty u podstaw nowoczesnego Zakopanego.

Na przełomie XIX i XX w. gdy ziemie polskie podzielone były pomiędzy zaborców i nie istniało państwo polskie nie mieli Polacy również swojej stolicy. Ale właśnie wtedy narodowe elity intelektualne, literackie , artystyczne i polityczne upodobały sobie szczególnie Zakopane czyniąc z niewielkiej miejscowości u stóp Giewontu "duchową stolicę " podzielonego kraju . To, że od początku stolica ta dysponowała odpowiednimi atrybutami i była jak na owe czasy nowoczesnym uzdrowiskiem to w dużej mierze zasługa Władysława Zamoyskiego wielkiego dobroczyńcy naszego miasta.

Oprócz zakupu dóbr zakopiańskich , wygranej w długoletniej wojnie o Morskie Oko i powołania Fundacji " Zakłady Kórnickie " jego szczególna rola wyrażała się w udziale w budowie nowoczesnej infrastruktury : kolei - Zakopane, wodociągów, elektrowni, we wznoszeniu na własny koszt budynków i urządzeń dla potrzeb kultury, oświaty i sportu. Równocześnie wspierał Zamoyski stowarzyszenia, wszelkie inicjatywy społeczne i działania różnych osób tworzące specyficzny klimat ówczesnego Zakopanego, a które z punktu widzenia sprawy narodowej oceniał jako przedsięwzięcia pożyteczne.

Dlatego chociaż urodziny Władysława Zamoyskiego przypadają 18 Listopada uznaliśmy, że kulminacja obchodów 150 - lecia powinna mieć miejsce właśnie w dniu dzisiejszym, 11 Listopada w Święto Niepodległości .

Dzieło Władysława Zamoyskiego miało bowiem szczególny wymiar. " .Choć życie jego wypełnione było przede wszystkim budowaniem wartości codziennych, wynosił zawsze wyższe potrzeby zbiorowości ponad jednostkowe doraźne korzyści. ." Patriotyzm Zamoyskiego nie był patriotyzmem spisku, insurekcji, walki zbrojnej, chociaż dawnych powstańców, zesłańców, sybiraków i wszystkich uczestników walki o niepodległość darzył szczególnym szacunkiem udzielając im wszelkiej możliwej pomocy. Jego patriotyzm był patriotyzmem pracy organicznej, uporczywej obrony polskiego stanu posiadania, rozwoju polskiego handlu opartego o mocne i efektywne podmioty gospodarcze, kumulacji polskiego kapitału i organizowania sprawnych instytucji społecznych.

W obliczu wyzwań przed jakimi staje współczesne pokolenie Polaków , w momencie wchodzenia w struktury Unii Europejskiej, patriotyzm Zamoyskiego pomimo zupełnie innego kontekstu historycznego wydaje się być szczególnie aktualnym i na pewno potrzebuje kontynuatorów.

Piętrowa willa wybudowana w 1920 na wysokim brzegu Zakopianki przez Jana Klusia Fudalę, wkrótce potem kupiona przez angielską malarkę Winnifred Cooper. W 1923 dom odkupił poeta Jan Kasprowicz i spędził tam ostatnie lata życia. W "Harendzie" powstało wiele wierszy z ostatniego zbioru Kasprowicza - Mój świat. Po śmierci pisarza atmosferę intelektualnego ośrodka podtrzymywała jego żona Maria, która skupiała wokół siebie spore grono pisarzy i artystów, mieszkających stale lub czasowo w Z. (Choromański, Witkacy, Gombrowicz, Szymanowski, Worcell). W 1950 r. M.Kasprowiczowa przekazała trzy pokoje willi na Muzeum Jana Kasprowicza. Od 1964 mieści się tam także siedziba Stowarzyszenia Przyjaciół Twórczości Jana Kasprowicza. Piętro willi zajmowała córka Kasprowicza, Anna Jarocka, a po jej śmierci pomieszczenia przeszły na własność muzeum. Nieopodal budynku znajduje się granitowe mauzoleum, projektowane przez Karola Stryjeńskiego, kryjące prochy poety i Marii Kasprowiczowej.

KOŚCIÓŁ W HARENDZIE

Wybudowany na początku XVIII w. w Zakrzowie, po wzniesieniu tam w 1922 r. nowej świątyni niszczał, nieużywany. Staraniem zięcia Jana Kasprowicza - malarza Władysława Jarockiego i zakopiańskiego proboszcza Jana Tobolaka w 1947 r. przeniesiony do Zakopanego i został zainstalowany na Harendzie. Po generalnym remoncie zachowano wiernie jego kształt, sytuując obok wieżę z 1840 r. We wnętrzu trzy XVIII-wieczne barokowe ołtarze sprowadzone z Książa Wielkiego. Obrazy do nich malował Władysław Jarocki - w głównym ołtarzu postać św. Jana, patrona kościoła, w prawym Żłóbek Betlejemski, w lewym - scena Wniebowzięcia NMP. W Szopce Betlejemskiej pasterzami są harendziańscy górale, a scena Wniebowzięcia ma za tło krajobraz podhalański.

W kościele znajduje się jeszcze m.in. obraz Chrystusa Króla, namalowany na desce przez anonimowego artystę, rzeźbione w drewnie figurki Apostołów, dwie ludowe kapliczki drewniane, nieużywana chrzcielnica i przeniesiona ze Starego Kościoła w Zakopanem. Ściany i sufit pokrywa późnobarokowa polichromia z XVIII w., na balkonie chóru widnieje św. Cecylia z muzykującymi aniołkami, nad prezbiterium scena Koronacji Matki Boskiej. Polichromię odnowił i zrekonstruował Władysław Jarocki. W latach 1998-2000 wykonano witraże w oknach wg projektu Ryszarda Mysiakowskiego, oraz drewnianą drogę krzyżową autorstwa Tadeusza Franasza.

Kaplica Najświętszego Serca Jezusa w Jaszczurówce jest kościołem filialnym parafii rzymskokatolickiej w Toporowej Czyrhli. Świątynię zaprojektowaną przez Stanisława Witkiewicza wybudowano w latach 1904 - 1906.

Kaplica jest typowym przykładem stylu zakopiańskiego. Świątynia o widocznej konstrukcji zrębowej opiera się na wysokiej, kamiennej podmurówce. Otaczają ją arkadowe podcienia. Na dachu umieszczono niewilką wieżyczkę mieszczącą dzwon. Wnętrze składa się z prostokątnie zamkniętego prezbiterium oraz jednej nawy. Drewniany ołtarz główny przypomina góralską chatę. Ołtarze boczne, również wykonane z drewna pochodzą z lat 50. XX wieku.

Willa "Witkiewiczówka" przy ul, Antałówka 6 zbudowana w latach 1903-1904 przez Jana Witkiewicza, brata Stanisława Witkiewicza, według projektu Jana Witkiewicza Koszyca. Od końca 1931 do września 1939 w willi mieszkał Stanisław Ignacy Witkiewicz-Witkacy (1885-1939), pisarz, malarz, filozof, teoretyk sztuki, syn Stanisława. Mieściła się tu także jego Firma Portretowa. Obiekt zachowany jest w stanie nie zmienionym od czasów budowy. Willa w stylu zakopiańskim, drewniana, o konstrukcji zrębowej, posadowiona na wysokiej, kamiennej podmurówce z arkadami. Dach półszczytowy z facjatami, kryty gontem. W szczytach balkony. Wzdłuż frontowej dobudowana weranda. Obiekt wzniesiony na planie prostokąta, o nieregularnym podziale wnętrza. Elementy budynku są bogato zdobione detalem architektonicznym charakterystycznym dla stylu zakopiańskiego.

WILLA KOLIBA

Willa "Koliba" wzniesiona w latach 1892-1894 według projektu Stanisława Witkiewicza, pierwszy budynek w stylu zakopiańskim. Budowniczymi obiektu byli miejscowi cieśle i snycerze. Styl zakopiański uważany jest za pierwszy polski styl narodowy, który wykorzystano w wielu budowlach, przede wszystkim na Podhalu. Zrodził się z poszukiwania odrębności w sztuce polskiej i z inspiracji góralskim folklorem. Domy w stylu zakopiańskim były drewnianymi budynkami wznoszonymi w konstrukcji zrębowej, na wysokiej podmurówce z łamanego kamienia, ze stromymi dachami krytymi gontem. W piętrowych domach piętro ustawiano poprzecznie do parteru. Pod okapem od strony południowej sytuowano odkrytą werandę. W połaci dachowej znajdowały się facjaty. Do sztuki góralskiej nawiązywały liczne elementy zdobnicze, m.in. tzw. słonecka, profilowane wypusty belek stropowych, płaskorzeźbione motywy roślinne.

MUZEUM TATRZAŃSKIE

Siedzibą muzeum jest budynek wzniesiony dla niego w latach 1913-1922 w stylu zakopiańskim, według projektu Stanisława Witkiewicza i Franciszka Mączyńskiego.

Muzeum Tatrzańskie należy do najstarszych muzeów regionalnych w Polsce. Założone zostało jako muzeum przyrodnicze przez Towarzystwo Muzeum Tatrzańskiego w 1888 r. dla uczczenia dra Tytusa Chałubińskiego (1820-1889), lekarza, botanika, wielkiego społecznika rozmiłowanego w Tatrach, propagatora Zakopanego, odkrywcy piękna i oryginalności kultury górali. Inicjatorem stworzenia muzeum był warszawski przemysłowiec, chemik i z zamiłowania przyrodnik Adolf Scholtze.

Muzeum gromadzi zbiory w następujących działach kolekcjonerskich: Dział Przyrodniczy - flora i fauna Tatr, dzieje geologiczne oraz świat tatrzańskich jaskiń, w tym najbardziej cenne: licząca ponad 2 700 okazów kolekcja mchów T. Chałubińskiego, 9 albumów obejmujących 900 gatunków roślin naczyniowych, cenna i rzadka jest, licząca blisko 140 gatunków kolekcja porostów, a także liczne zielniki; zbiory zoologiczne liczące ok. 58 1000 okazów obejmują swym zasięgiem Tatry, Skalne Podhale, Kotlinę Orawsko-Nowotarską oraz Pieniny, m.in. cenne: kolekcja ornitologiczna, zbiór motyli większych z Tatr i Podtatrza oraz zbiór ważek tatrzańskich; zbiory geologiczne obejmują 2 081 okazów typowych skał, minerałów i skamieniałości z całego obszaru Tatr i Podtatrza; ciekawostką jest piękny zbiór (96 pozycji) skamieniałości fauny morskiej m.in. amonitów, jeżowców, małż i ślimaków.

Dział Etnograficzny - wytwory kultury materialnej, rzemiosła artystycznego, sztuki ludowej z regionu Podhala, Spisza i Orawy, w tym charakterystyczny dla tych regionów sprzęt pasterski i domowy, kolekcja ubiorów, m.in. bezcenne stroje kobiece z okolic Czorsztyna, malarstwo na szkle, zdobione wyroby metalowe i skórzane oraz hafty, cenna kolekcja instrumentów ludowych oraz spinek metalowych. Dział Sztuki - obrazy, grafiki i rysunki o tematyce tatrzańskiej, która pojawiła się w sztuce polskiej zaczynając od pierwszej połowy XIX w.; duża kolekcja to zbiór portretu, na który składają się wykonane w różnych technikach dzieła przedstawiające znanych w Zakopanem artystów, polityków, sportowców a także typy górali, w tym portrety patrona muzeum dra T. Chałubińskiego wykonane przez różnych artystów m.in. pędzla Stanisława Witkiewicza, a także pastele wykonane przez Stanisława Ignacego Witkiewicza (Witkacego) w jego słynnej "Firmie Portretowej"; cenną jest kolekcja 50 karykatur wykonanych przez Kazimierza Sichulskiego, jednego z najgłośniejszych polskich karykaturzystów portretujących swoich współczesnych, a także interesujący zbiór rzeźby artystów zakopiańskich.

Sztukę współczesną reprezentują kolekcje autorskie m.in. dzieł Władysława Hasiora. Odrębne miejsce zajmują eksponaty związane z dziejami taternictwa i narciarstwa oraz Tatrzańskiego Pogotowia Ratunkowego - historyczny sprzęt sportowy, odznaki klubów, odznaczenia sportowe, medale oraz pamiątki po wybitnych zawodnikach.

POMNIK CHAŁUBIŃSKIEGO

Najbardziej znanym pomnikiem Zakopanego jest monument wystawiony na cześć Tytusa Chałubińskiego (1820-1889), lekarza, profesora patologii w Szkole Głównej w Warszawie, pioniera klimatycznego leczenia gruźlicy w Polsce.

Urodził się w Radomiu. Ojciec był prawnikiem. Medycynę studiował w Wilnie, Dorpacie i Wurzburgu (stopień doktora medycyny i chirurgii w 1844 roku). Prowadził praktykę w Warszawie. Był lekarzem polowym w powstaniu węgierskim 1848 roku. Został profesorem warszawskiej Akademii
Medyko-Chirurgicznej, potem Szkoły Głównej. Interesował się chemią, botaniką, mineralogią. W 1873 pojawił się w Zakopanem. Organizował wycieczki, był pionierem taternictwa. Po odkryciu leczniczych właściwości tatrzańskiego klimatu zapoczątkował klimatyczne leczenie gruźlicy. Interesował się góralskimi obyczajami i kulturą Podhala. Prowadził działalność społeczną. Założył szkołę snycerską i szkołę koronkarską. Zbierał minerały i rośliny górskie (słynna kolekcja mchów). Kolekcja ta stała się zalążkiem Muzeum Tatrzańskiego. Był współzałożycielem Towarzystwa Tatrzańskiego w Krakowie. Zmarł w Zakopanem i tu został pochowany na Pęksowym Brzyzku.

Pomnik Tytusa Chałubińskiego stoi na skwerze u zbiegu ulic Chałubińskiego i Zamoyskiego. Autorami są Stanisław Witkiewicz i Jan Nalborczyk. Pod kolumną z popiersiem uczonego siedzi druga legendarna postać Zakopanego, góral Sabała, z którym przyjaźnił się Chałubiński. Sabała (Jan Krzeptowski) był muzykiem i gawędziarzem, przewodnikiem tatrzańskim. Razem z doktorem często chodzili w góry. Był autorem wielu gawęd spisanych przez Sienkiewicza i innych pisarzy, dzięki którym wszedł do historii literatury. Sabała i Helena Modrzejewska byli rodzicami chrzestnymi Witkacego. Pomnik odsłonięto w roku 1903.

KAPLICA NA WIKTORÓWKACH

Sanktuarium Maryjne na Wiktorówkach – Matki Bożej Królowej Tatr lub Matki Bożej Jaworzyńskiej położone jest w Tatrach, na terenie Tatrzańskiego Parku Narodowego, w bezpośrednim sąsiedztwie Rusinowej Polany na wysokości około 1200 m n.p.m.. Bezpośrednio przy nim przebiega szlak turystyczny niebieski oznaczony kolorem niebieskim z Zazadniej na Rusinową Polanę.

Powstanie sanktuarium

Powstanie sanktuarium wiązane jest z osobą góralki Marysi Murzańskiej, pasterki z Rusinowej Polany.

Na podstawie informacji przekazanych przez 80 letniego Wojciecha Łukaszczyka, a spisanych przez ks. Szymona Kossakiewicza, u którego pracował on jako pasterz, wynika, że około 1860 roku, dziewczynce - młodej pasterce - mającej wówczas 14 lat zagnięły wówczas pasące się owce (czasami mówi się też o krowach, co wydaje się bardziej prawdopodobne, gdyż wypasem owiec zajmowli sią mężczyźni, a wypas krów powierzano dzieciom). Szukając ich we wieczornej mgle miała dostrzec wśród gałęzi jednego z drzew postać, którą to sama określiła jako Piękną Paną lub Jaśniejącą Panią. Postać obiecała jej szybkie odnalezienie zgubionych zwięrząt i dała trzy polecenia: pierwsze z nich dotyczyło opuszczenia Rusinowej Polany, bo grożą jej tu duchowe niebezpieczeństwa, pozostałe dwa polecenia dotyczyły przypominania ludziom, aby nie grzeszyli i pokutowali za winy. Marysia zwierzęta faktycznie znalazła, a o zdarzeniu opowiedziała pasterzowi, który na drzewie umieścił obrazek a później zrelacjonował tą historię. Jeszcze w latach 50 ub. stulecia zmurszały pień tego drzewa przetrwał przymocowany do młodych świerków.

Historia kultu i sanktuarium

Miejsce to nie od razu stało się celem pielgrzymek. Przez pierwsze kilkadziesiąt lat, przed zawieszonym na drzewie obrazkiem przychodzili modlić się tylko okoliczni pasterze i drwale. Oczywiście, że papierowy obrazek zawieszony przez Wojciecha Łukaszczyka został dość szybko zastąpiony, początkowo obrazkiem malowanym na szkle, później niewielką kapliczką. W kapliczce umieszczono drewnianą figurkę, która dzisiaj znajduje się w ołtarzu sanktuarium a sama kapliczka została zawieszona na zewnętrznej ścianie kaplicy, od strony prezbiterium. Figurka Matki Bożej ma znacznie ciemniejszą prawą rękę. To pamiątka pożaru, który zniszczył zbudowaną w 1902 r. niewielką kaplicę, z wyglądu przypominającą szałas pasterski. Figurka wróciła do niewielkiej kapliczki zawieszonej na drzewie.

Historię pielgrzymowania na Wiktorówki rozpoczyna rok 1910. Pierwsze pielgrzymki związane były najprawdopodobniej z prośbami o dobrą pogodę. Dopiero 2 lipca 1932 r. ks. proboszcz Błażej Łaciak z Bukowiny Tatrzańskiej, której to parafii podlegał obszar Rubinowej Polany i Wiktorówek, odprawił w zbudowanej w 1921 r. przez gazdę Jędrzeja Budza-Wnęka niewielkiej kaplicy. Za namową tego księdza mieszkańcy Bukowiny podjęli się powiększenia kaplicy, która nie przetrwała burzy śnieżnej. W 1936 bukowianinie przystąpili wraz z nowym proboszczem, którym w tym czasie był ks. Stanisław Fox, do odbudowy kaplicy. Została ona poświęcona 4 października 1936 r.

W czasie II wojny światowej figurka Matki Boskiej została przeniesiona do Bukowiny, skąd powróciła 2 lipca 1945 r. Nad kaplicą opiekę sprawował nadal ks. Stanisław Fox. Od 1956 bukowianie przystąpili do kolejnej rozbudowy kaplicy. W 1957 Kuria Metropolitalna w Krakowie utworzyła na Rusinowej Polanie turystyczny ośrodek duszpasterski, nad którym opieką przejęli Księża Marianie. Kolejna zmiana organizacyjna nastąpiła w 1959 i była związana z powierzeniem opieki nad kaplicą zakonowi Dominikanów. Duszpasterzem został o. Paweł Kielar, który rozpoczął wiele prac związanych z zagospodarowaniem terenu wokół kaplicy jednocześnie dbając o sam budynek. W 1975 kardynał Karol Wojtyła opiekę nad ośrodkiem oficjalnie powierzył dominikanom i jednocześnie związał go administracyjnie z parafią w Małym Cichym. W tym samym roku papież Paweł VI nadał sanktuarium przywilej odpustu zupełnego związanego z rokiem jubileuszowym. Dalszy rozwój kaplicy wiąże się z osobą o. Leonarda Węgrzyniaka, zakonnika i górala z Dzianisza. Dzięki niemu dalej zmienia się otoczenie kaplicy i powstaje tu placówka TOPR (wcześniej GOPR).

W budynek wkomponowane jest równie często jak kaplica odwiedzane pomieszczenie – turystyczna kuchnia. Połączona jest z pomieszczeniami mieszkalnymi przebywających tu księży. Woda doprowadzona do kuchni pochodzi ze źródełka, którego woda ma podobno właściwości uzdrawiające. (Odnalezienie źródełka związane jest z Marianną, żoną Jędrzeja Budza-Wnęka "Wnękula"). Niecodziennym elementem architektonicznym jest wbudowana w skarpę góry ambona (kazalnica) połączona z konfesjonałem (słuchalnicą). Konfesjonał z trzech stron chroni dach z szerokim okapem. W górnej jego części wkomponowano ambonę przykrytą czterospadowym dachem.

Przez lata Wiktorówki stały się miejscem szczególnie ważnym nie tylko dla górali, ale także dla turystów, taterników oraz licznie odwiedzanym przez młodzież. Sanktuarium i polanę wielokrotnie odwiedzał kardynał Karol Wojtyła. Na skałach wokół kaplicy umieszczono wiele tablic pamiątkowych poświęconych osobom, które zginęły w górach. Z kaplicą związana była przez szereg lat góralka z Gronia, Aniela Kobylarczyk (zmarła w 1985 r.). W jej szałasie na Rusinowej Polanie zatrzymywali się turyści, którzy często wraz z nią uczestniczyli w mszach wieczornych. Ich kontynuacją były spotkaniach w prowadzonej przez Dominikanów kuchni poniżej kaplicy.

KAPLICA I KLASZTOR SIÓSTR ALBERTYNEK

Kaplica Sióstr Albertynek pw. Świętego Krzyża powstała w 1898 r., na gruncie ofiarowanym na ten cel Adamowi Chmielowskiemu przez hr. Władysława Zamoyskiego. Zaprojektował ją Stanisław Witkiewicz, na prośbę swojego serdecznego przyjaciela A. Chmielowskiego (św. Brata Alberta). Skromną kaplicę w stylu zakopiańskim budowało sześciu zakonników, z samym Bratem Albertem. Obecnie klasztor zajmują Siostry Albertynki, a Bracia Albertyni mają swoją pustelnię nieopodal, na Śpiącej Górce. Na terenie ogrodu sióstr znajduje się pustelnia św. Brata Alberta z 1901 r., udostępniona do zwiedzania codziennie w godz. od 9 do 14, z wyjątkiem niedziel.

Do kaplicy wstępują turyści, wędrujący niebieskim szlakiem z Kuźnic przez Halę Kondratową na Giewont. Ks. Karol Wojtyła schodził tędy z Giewontu w połowie lipca 1952 r. Wcześniej, w kwietniu, wędrował z grupą studentek podziwiać kwitnące krokusy na Polanie Kalatówki. W czasie tej wycieczki powstał pomysł zwracania się do ks. Karola Wojtyły – „Wujku”. Ojciec Święty Jan Paweł II nawiedził klasztor i pustelnię św. Brata Alberta 6 czerwca 1997 r.